Gwiazdy Stałe i Królewskie w Astrologii

ASTROLOGIA PROFESJONALNA
Gwiazdy Stałe w Astrologii i Gwiazdy Królewskie

Aldebaran (Rohini), Regulus, Antares, Fomalhaut, Plejady, Algol... Gwiazdy stałe (łac. stellae fixae) rzadko są dziś brane pod uwagę, bo poziom astrologii na kiepskich kursach jest bardzo podstawowy, a mają ogromny wpływ na losy człowieka oraz narodów. Gwiazdy stałe od zawsze jednak są bardzo ważnym elementem sztuki astrologicznej, dziś nie są już tak powszechnie używane, bo mało jest astrologów profesjonalnych, co dbają o jakość stawianych horoskopów. Gwiazdy stałe zostały kompletnie pominięte w tak zwanej astrologii psychologicznej czy bardziej pseudopsychologicznej, która w ubiegłym, XX stuleciu wyparła jej deterministyczną stronę, skupiając się na planetarnych archetypach, co generalnie wypacza samą astrologię, która jest nauką ścisłą, a co więcej powstała w starożytności jako Matka Nauk, podstawa dla astronomii i matematyki oraz późniejszej fizyki. Astrologia, włącznie z numerologią, jest także podstawą filozofii, a sama filozofia jako taka, stworzona przez Pitagorasa, który jest jej ojcem założycielem, opiera się nawet bardziej na numerologii, nauce o liczbie, niźli na astrologii.

Syriusz - Najjaśniejsza gwiazda stała na niebie analizowana w astrologii

Gwiazdy wędrujące czyli planety i gwiazdy stałe – tak starożytni greccy astrolodzy dzielili ciała niebieskie. Gwiazdy wędrujące to dwa światła, Słońce i Księżyc oraz reszta znanych nam planet, pięć jasnych planet, bo każda z nich ma swój indywidualny, ciągły obieg przez Zodiak czyli pas nieba po obu stronach Ekliptyki, Drogi Słońca wśród gwiazd, poszerzony o granice Drogi Księżyca i pozostałych pięciu jasnych planet (Wenus, Jowisz, Merkury, Mars i Saturn). W astrologii analizie podlegają także oba węzły zaćmień księżycowych, węzły smocze, ich oś jako linia smocza oraz ich aspekty. Wydarzenia takie jak zaćmienia Słońca i Księżyca oraz zaćmienia gwiazd stałych zwane okultacjami należą do podstaw astrologii. Stałe zaś gwiazdy, czyli świecące ciała niebieskie wchodzące w skład gwiazdozbiorów i małych konstelacji, asteryzmów, nakszatr czy stacji księżycowych, poruszają się wprawdzie, ale w powolnym tempie – około 1 stopnia na 72 lata, a, co warto zaznaczyć, nazywa się je stałymi, ponieważ poruszają się tak samo względem siebie i pozostają w tych samych odstępach. Żadna z nich więc nie „prześciga” drugiej, nie zwalnia ani nie przyspiesza w takim cyklu, a jest to bardzo ważny cykl zmian we wpływach gwiazd na kolejnyhch stopniach Zodiaku (w długości ekliptycznej gwiazd).

Wiemy dlaczego gwiazdy stałe minimalnie przesuwają się co kilka dekad, co siedem dekad, dzieje się tak dzięki precesji Punktu Równonocy, Punktu Barana, czyli przesunięciu punktu równonocy wiosennej (Punktu Barana, Meszadi), właśnie co około 72 lata. To właśnie za sprawą precesji w świecie astrologicznym dochodzi często do sporów, ponieważ obecnie gwiazdozbiory przesunęły się na tyle, że prawie nie pokrywają się z tradycyjnym zodiakiem gwiazdozbiorowym, ale Znaki Zodiaku, to dwanaście równych odcinków, łuków wzdłuż Ekliptyki, liczonych od Punktu Równonocy, a nie gwiazdozbiory leżące wzdłuż Ekliptyki, tych chociażby w Indii, Persji czy Chinach, liczy się 28 - znane są jako stacje księżycowe, nakszatry.

W rzeczywistości, gwiazdy stałe są tak odległe, że ich ruch jest prawie niewidoczny dla nas na Ziemi. Ich stałość symbolizuje trwałość, niezmienną siłę i stabilność w okresie setek, a nawet tysięcy lat, które są kluczowe dla astrologii i zdolności do predykcji. Są one niewzruszone względem płynącego czasu i zmieniających się er czy stuleci i tysiącleci, i w odróżnieniu od planet, zachowują w ciągu ludzkiego życia stałe pozycje względem siebie. Ideą, która wiele osób fascynuje, jest koncepcja gwiazd stałych jako naszych patronów. Podobnie jak patron w życiu codziennym, który pomaga nam, prowadzi i ochronia, gwiazda patrona w astrologii ma za zadanie prowadzić nas przez życie, pomagając nam rozpoznać nasze mocne strony i słabości. Twoja gwiazda patronująca jest określana przez datę twojego urodzenia, to silna gwiazda w Horoskopie natalnym. Gwiazdy patronujące, gwiezdni patroni, związani są z dekanatami Znaków Zodiaku lub stacjami księżycowymi, a także ze Słońcem, które przechodzi w tym czasie przez koniunkcję z nimi, i to czyni ich naszymi urodzeniowymi patronami, najbardziej, gdy koniunkcja jest najsilniejsza. W istocie zatem, gwiazda patronująca, to Słońce wraz z energią gwiazdy stałej albo odwrotnie, gwiazda stała wraz z przechodzącym w tym czasie przez 3-5 dni, do nawet 7-10 dni Słońcem. Działanie takiej koniunkcji ujawnia się także jako stacja księżycowa czy jej część, Nakszatra Padah, a tradycja wedyjska liczy 108 takich gwiazd, i bada je w triadzie, gdy są w koniunkcji ze Słońcem, Księżycem lub Ascendentem!

Dusze Ludzi Indygo - Aura Dzieci Indygo

Dusze Ludzi Indygo - Dzieci i Dorośli z Duszą i Aurą Koloru Indygo

(1) Dusze Indygo to ludzie, który żyją z "otwartymi oczami", dostrzegają rzeczywistość taką jaką jest. Są świadomi swojego istnienia i tego, że są częścią czegoś większego od nich, częścią wielkiego Kosmicznego Cyklu, częścią Wszechświata, jakkolwiek by tego nie nazwać.  Ta wiedza jest przeznaczona dla wszystkich osób od początku ich życia aż do krańcowego wieku starszyzny. Każdy, kto jest Indygo może rozmawiać na tym samym poziomie z innymi osobami nawet o wiele starszymi albo o wiele młodszymi. Wiek nie gra istotnej roli, chociaż dusze Indygo łapią intuicyjnie i logicznie sens duchowej hierarchii i starszeństwa. Na pewnym poziomie wszyscy jesteśmy sobie równi w świadomości, w klasie rozwoju świadomości - z wiekiem przychodzi przecież tylko doświadczenie, ale z pewną mądrością i świadomością się rodzimy, a potem rozwijamy i wzrastamy. Pamiętamy, że nie ważne czy mamy dziesięć czy pięćdziesiąt lat, dusze Indygo pozostają wiecznie duszami Indygo, przynajmniej z perspektywy kilku wcieleń, gdyż jest to linia ewolucji dusz ludzkich. Dusze Indygo są zwykle trochę saturniczne, co oznacza, że nawet jak są dziećmi to myślą i funkcjonują w sposób bardziej dojrzały od większości grupy rówieśniczej, a przy tym dobrze sobie radzą w sytuacjach krysowych, jak podjęcie reanimacji kolegi po wypadku, wezwanie pogotowia czy gaszenie pożaru. 

Odcienie Koloru Indygo

(2) Jeśli identyfikujemy się choć w pewnym stopniu z tym, co w książkach i internecie, na najróżniejszych forach, pisze się na temat ludzi i Dusz Indygo, to możliwe, że jest się takim czy taką, Duszą Indygo, także jeszcze jako dziecko. Pamiętajmy, że część tego, co na temat dusz Indygo ludzie wypisują, jest po prostu godne pożałowania i nie musimy się sugerować wszelakimi krotochwilnymi obserwacjami czy opisami osób, które chcą się zaliczać do dusz Indygo ale nimi nie są, a powinny leczyć i korygować swoje złe charaktery na jakiejś terapii (ADHD, borderline, Asperger czy autyzm to nie jest Indygo i nic z Duszami Indygo wspólnego nie ma). Jednakże, na pewno jest kilkanaście cech i jakości, które wyraźnie wyróżniają dusze i ludzi Indygo, koloru aury, który składa się z niebieskiego oraz fioletu dobrze wymieszanych w barwę jednolitą Indygo. Dusze ludzi Indygo lgną do medytacyjnych praktyk ze Światłem, metod takich jak leczenie kolorami, praca z aurą, lubią odzież mocno niebieską, bluzę w kolorze Indygo lub niebiesko-fioletową, wielu zbiera szafirki lub ametysty albo lapis lazuli - kamyczki w kolorach Indygo, bo to dla Indygo jest bardzo naturalne. 

(3) Dusza Indygo, kiedy zobaczy niebiesko-fioletowe zdjęcie gwiezdnej gromady Plejad (Krttika) nie może już oderwać wzroku od tej małej gromady kulistej gwiazd i wypatruje oraz odczuwa słodką energię jaka spływa nieustannie wraz ze Światłem z Plejad. Można powiedzieć, że Światło z Plejad karmi dusze Indygo i pomaga im się rozwijać. Wrażliwość na Plejady i koniunkcje planet z Plejadami jest jedną z wyrazistych cech ludzkiej Duszy Indygo. Dusze Indygo od dzieciństwa spoglądają w Kosmos, patrzą do góry na Niebo, na Gwiazdy, czują zarówno magię Księżyca w Pełni jak i tchnienie wolności płynące od dalekich gwiazd i ich planet, czują magię Kosmosu, magię gwiazd, są wrażliwe na Światłość płynącą z jasniejącego Nieboskłonu. Pogodne zimowe wieczory na pewno upłyną na spoglądaniu w niebo na Plejady, na ich poszukiwaniu, znajdowaniu i zatapianiu się w magicznie upajający blask tych mistyczno-magicznych gwiazd. 

(4) Ludzie z Duszami Indygo zwykle szybko uczą się odróżniać ludzi z jasną aurą od ludzi z ciemną aurą, co w wizjach sennych często pojawia się jako ludzie w bieli oraz ludzie w czerni. Wielu ma wrodzony od dziecka wstręt do kolorów czarnych, szarych i brunatnych, a wybiera jasne barwy pochodzące ze słonecznych promieni, czyste kolory, nawet w poszerzonych skalach, zatem nie tylko trzech czy pięciu kolorów ale siedmiu i dwunastu kolorów jasnych i czystych, słonecznych. Dusza Indygo nie cierpi pomieszczeń urządzonych w tonacjach czerni ani szarości. Niektórzy Indygo nie widzą kolorów aury ale mają świadomość, odczucie, że aura jednych jest jasna, lekka, podnosząca, a aura drugich ciemna, ciężka i przygnębiająca. Można znaleźć wiele Dusz Indygo w klubach radiestezyjnych, wahadlarskich czy stowarzyszeniach rozwoju zdolności parapsychicznych. Ogólnie Ludzie Indygo chętnie się gromadzą wśród swoich, w różnych klubach, grupach i bractwach postępowych, w klubach rozwoju duchowego z modlitwami i medytacjami oraz rytuałami, mamy tu na myśli duchowo rozwojowe kluby i organizacje, takie wodnikowe z natury albo plejadańskie, mistyczno-magiczne, nastawione na przebudzenie, oświeceniowe czy iluminacyjne. 

(5) Dusze Indygo zwykle mają charakterystyczne cechy w Horoskopach, a generalnie lubią Boską czy Duchową Trójwiedzę, wszystko co ezoteryczne i hermetyczne albo mistyczno-magiczne, lubią numerologię, astrologię, chirologię, lubią białą magię, szczególnie ceremonialną, bo Dusze Indygo są stworzone do odprawiania misteriów, takich magicznych ceremonii z symbolami i głębokim znaczeniem do rozważań i uświadomień. Dusze Indygo zwykle nie rozgraniczają się na czuciowców i myślicieli, gdyż czucie i myślenie logiczne są u Dusz Indygo mocno połączone, stopione w jedną Czuciowiedzę. Intuicja i Logika są jakby tym samym, a przynajmniej są jednym współpracującym aparatem wewnętrznym, bo inaczej nie można być Duszą Indygo. Mistrzowie Duchowi tacy jak El Moryah pracują na promieniu ewolucyjnym świadomości Dusz Indygo, a zawansowani Adepci nauk i praktyk ścieżki Mistrza Moryah czy Hermesa Trismegistosa zwykle są mocno związani z ewolucją Dusz Indygo. 

Medytacje Światła Plejad i Plejadanie

Plejady i Plejadanie - Medytacje Światła Plejad 

Plejady (gr. Πλειαδες) – w greckiej mitologii siedem córek Atlasa i okeanidy Plejone (wg poematu Kallimacha ich matką była królowa Amazonek), siostry Hiad oraz Hyasa. Bywa, że do Plejad zalicza się również Kalipso i Dione. Plejady były towarzyszkami Artemidy. Ścigane przez Oriona, zostały uratowane przez Zeusa, który przeniósł je na firmament w postaci gwiazd. Odmienna wersja mitu o siedmiu siostrach mówi, że wraz ze swymi siostrami Hiadami przemieniły się w gwiazdy z żalu, po śmierci ich brata Hyasa, ukąszonego przez węża. Wschód Plejad był znakiem rozpoczynającym okres żeglugi (1-15 maja), a zachód (w listopadzie) okres burz. Mit o córkach Atlasa miał swoje odzwierciedlenie w muzyce oraz literaturze. Od Plejad nazwę wzięła plejada aleksandryjska. Plejady są źródłem nazwy gromady otwartej o tej samej nazwie, która to gromada z kolei jest źródłem nazwy marki Subaru, produkowanej przez Fuji Heavy Industries. 

Plejady - Medytacje Światła z Plejad

Plejady (w katalogu Messiera M45 lub Messier 45; inne nazwy: Baby, Kurczęta, Kokoszki, Siedem Sióstr, Subaru) – są najbardziej znaną gromadą otwartą na niebie. Swoją popularność zawdzięczają głównie temu, że można je swobodnie podziwiać nawet nieuzbrojonym okiem. Gromada ta znajduje się w gwiazdozbiorze Byka i jest odległa od nas o około 400 lat świetlnych (126 parseków). Ta młoda gromada – mająca około 100 mln lat – jest otoczona piękną, niebieską mgławicą, która widoczna jest na zdjęciach wykonanych odpowiednią techniką. Pomimo tego, że Plejady widać gołym okiem, lepszy efekt wizualny osiągniemy używając zwykłej lornetki. Plejady mają charakterystyczny kształt, który przypomina znacznie pomniejszoną Małą Niedźwiedzicę. Zawiera ona kilkaset gwiazd, spośród których 10 najjaśniejszych ma indywidualne nazwy. Są to: Taygeta, Maja, Asterope, Sterope II, Merope, Plejone, Alcyone, Atlas, Calaneo i Electra. Większość spośród nich to błękitne olbrzymy typu widmowego B. Ich jasność wynosi od 3,0 do 5,9m. Nazwa tej gromady nawiązuje do greckiego mitu o Plejadach, choć wiele innych prastarych kultur na całym świecie poświęcało im szczególną uwagę. Gromada M45 jest najlepiej widoczna na polskim niebie od października do marca. Najlepsze warunki do obserwacji są w grudniu około godziny 23.00. Plejady znajdują się w gwiazdozbiorze Byka.

Wiek Plejad to około 100 milionów lat; są to głównie młode, gorące gwiazdy, młodsze od naszego Słońca mniej więcej 50 razy. Odległość od Ziemi – około 400 lat świetlnych, różne źródła podają od 380 do 541 lat świetlnych. Gromada obejmuje około 500 gwiazd, a jej średnica to około 12 lat świetlnych; na niebie widoczne w kwadracie o wymiarach 60' x 60'[2]. Jasność Plejad widzialna z Ziemi jasność to około 1,4m; w rzeczywistości najjaśniejsze gwiazdy należące do M45 są jaśniejsze od Słońca od 40 do 100 razy! Najjaśniejsze w kolejności widziane gwiazdy Plejad to: Alcyone, Atlas, Electra, Maia, Merope, Taygeta, Pleione, Celaeno, Asterope, Sterope II. Cała gromada jest otoczona bardzo słabo widzialną mgławicą refleksyjną, pozostałością po "gwiezdnym żłobku", który wyprodukował te gwiazdy. Mgławicę tę najlepiej widać na zdjęciach wykonanych techniką długiego naświetlania (jak to powyżej). XIX-wieczny niemiecki obserwator Heinrich Louis d'Arrest zaobserwował, że mgławica otulająca Plejady jest niewidoczna (lub ledwie dostrzegalna) w wielkich teleskopach, podczas gdy można ją zaobserwować w szukaczach tychże teleskopów. Światło mgławicy otulającej Plejady jest przedmiotem skupienia i kontemplacji w jodze, tantrze jak i w zachodnich szkołach ezoterycznych. Światło Plejad sugerowane jest jako pożądany duchowy wpływ nawet w Biblii.