Gwiazdy Stałe i Królewskie w Astrologii

ASTROLOGIA PROFESJONALNA
Gwiazdy Stałe w Astrologii i Gwiazdy Królewskie

Aldebaran (Rohini), Regulus, Antares, Fomalhaut, Plejady, Algol... Gwiazdy stałe (łac. stellae fixae) rzadko są dziś brane pod uwagę, bo poziom astrologii na kiepskich kursach jest bardzo podstawowy, a mają ogromny wpływ na losy człowieka oraz narodów. Gwiazdy stałe od zawsze jednak są bardzo ważnym elementem sztuki astrologicznej, dziś nie są już tak powszechnie używane, bo mało jest astrologów profesjonalnych, co dbają o jakość stawianych horoskopów. Gwiazdy stałe zostały kompletnie pominięte w tak zwanej astrologii psychologicznej czy bardziej pseudopsychologicznej, która w ubiegłym, XX stuleciu wyparła jej deterministyczną stronę, skupiając się na planetarnych archetypach, co generalnie wypacza samą astrologię, która jest nauką ścisłą, a co więcej powstała w starożytności jako Matka Nauk, podstawa dla astronomii i matematyki oraz późniejszej fizyki. Astrologia, włącznie z numerologią, jest także podstawą filozofii, a sama filozofia jako taka, stworzona przez Pitagorasa, który jest jej ojcem założycielem, opiera się nawet bardziej na numerologii, nauce o liczbie, niźli na astrologii.

Syriusz - Najjaśniejsza gwiazda stała na niebie analizowana w astrologii

Gwiazdy wędrujące czyli planety i gwiazdy stałe – tak starożytni greccy astrolodzy dzielili ciała niebieskie. Gwiazdy wędrujące to dwa światła, Słońce i Księżyc oraz reszta znanych nam planet, pięć jasnych planet, bo każda z nich ma swój indywidualny, ciągły obieg przez Zodiak czyli pas nieba po obu stronach Ekliptyki, Drogi Słońca wśród gwiazd, poszerzony o granice Drogi Księżyca i pozostałych pięciu jasnych planet (Wenus, Jowisz, Merkury, Mars i Saturn). W astrologii analizie podlegają także oba węzły zaćmień księżycowych, węzły smocze, ich oś jako linia smocza oraz ich aspekty. Wydarzenia takie jak zaćmienia Słońca i Księżyca oraz zaćmienia gwiazd stałych zwane okultacjami należą do podstaw astrologii. Stałe zaś gwiazdy, czyli świecące ciała niebieskie wchodzące w skład gwiazdozbiorów i małych konstelacji, asteryzmów, nakszatr czy stacji księżycowych, poruszają się wprawdzie, ale w powolnym tempie – około 1 stopnia na 72 lata, a, co warto zaznaczyć, nazywa się je stałymi, ponieważ poruszają się tak samo względem siebie i pozostają w tych samych odstępach. Żadna z nich więc nie „prześciga” drugiej, nie zwalnia ani nie przyspiesza w takim cyklu, a jest to bardzo ważny cykl zmian we wpływach gwiazd na kolejnyhch stopniach Zodiaku (w długości ekliptycznej gwiazd).

Wiemy dlaczego gwiazdy stałe minimalnie przesuwają się co kilka dekad, co siedem dekad, dzieje się tak dzięki precesji Punktu Równonocy, Punktu Barana, czyli przesunięciu punktu równonocy wiosennej (Punktu Barana, Meszadi), właśnie co około 72 lata. To właśnie za sprawą precesji w świecie astrologicznym dochodzi często do sporów, ponieważ obecnie gwiazdozbiory przesunęły się na tyle, że prawie nie pokrywają się z tradycyjnym zodiakiem gwiazdozbiorowym, ale Znaki Zodiaku, to dwanaście równych odcinków, łuków wzdłuż Ekliptyki, liczonych od Punktu Równonocy, a nie gwiazdozbiory leżące wzdłuż Ekliptyki, tych chociażby w Indii, Persji czy Chinach, liczy się 28 - znane są jako stacje księżycowe, nakszatry.

W rzeczywistości, gwiazdy stałe są tak odległe, że ich ruch jest prawie niewidoczny dla nas na Ziemi. Ich stałość symbolizuje trwałość, niezmienną siłę i stabilność w okresie setek, a nawet tysięcy lat, które są kluczowe dla astrologii i zdolności do predykcji. Są one niewzruszone względem płynącego czasu i zmieniających się er czy stuleci i tysiącleci, i w odróżnieniu od planet, zachowują w ciągu ludzkiego życia stałe pozycje względem siebie. Ideą, która wiele osób fascynuje, jest koncepcja gwiazd stałych jako naszych patronów. Podobnie jak patron w życiu codziennym, który pomaga nam, prowadzi i ochronia, gwiazda patrona w astrologii ma za zadanie prowadzić nas przez życie, pomagając nam rozpoznać nasze mocne strony i słabości. Twoja gwiazda patronująca jest określana przez datę twojego urodzenia, to silna gwiazda w Horoskopie natalnym. Gwiazdy patronujące, gwiezdni patroni, związani są z dekanatami Znaków Zodiaku lub stacjami księżycowymi, a także ze Słońcem, które przechodzi w tym czasie przez koniunkcję z nimi, i to czyni ich naszymi urodzeniowymi patronami, najbardziej, gdy koniunkcja jest najsilniejsza. W istocie zatem, gwiazda patronująca, to Słońce wraz z energią gwiazdy stałej albo odwrotnie, gwiazda stała wraz z przechodzącym w tym czasie przez 3-5 dni, do nawet 7-10 dni Słońcem. Działanie takiej koniunkcji ujawnia się także jako stacja księżycowa czy jej część, Nakszatra Padah, a tradycja wedyjska liczy 108 takich gwiazd, i bada je w triadzie, gdy są w koniunkcji ze Słońcem, Księżycem lub Ascendentem!

Znaczenie dni tygodnia i wibracje daty

Który dzień tygodnia jest dobry, a który zły na różne aktywności według astrologii wedyjskiej?

Astrologia i numerologia to wielce pomocne nauki starożytne dla znajdowania szczęśliwych dni i okresów czasu na różne działania ludzi, w tym na zaręczyny, sluby czy rozpoczynanie nowego biznesu. Starożytna astrologia wedyjska dawnych Aryan dotyczy bardziej dni liczonych od wschodu Słońca w danym dniu aż do następnego wschodu Słońca (godziny po północy do wschodu Słońca traktujemy jak godziny z poprzedniego dnia). Dni odgrywają kluczową rolę w kupowaniu, sprzedawaniu, zawieraniu małżeństw i tak dalej, a dzień z władztwem planety, ducha czy anioła planety, jest od wschodu Słońca liczony. Aryjczycy, a za nimi całe Indie, Pamir, Tybet, Hindukusz, Pakistan, Birma i okoliczne rejony, zwykle sprawdzają najlepszy dzień na rozpoczęcie czegoś nowego, ponieważ chcą być owocni od samego początku i zgodnie z astrologią mieć jak najlepsze szanse na załatwianie różnych spraw. W dzisiejszych czasach nawet kraje zachodnie zaczęły dostrzegać dobre i złe dni, chociaż na bazie podobnej wiedzy z astrologii chaldejskiej i helleńskiej. 

Liczby i planety w astronumerologii

Astrologia wedyjska, związana z Jogą i Rytuałami Ogniowymi, zapewnia kompleksowe wskazówki dotyczące dni tygodnia, i ich funkcji co łatwo się łączy z analizą numerologiczną daty. Według systemu indyjskiego czy hinduskiego dzień tygodnia zaczyna się o lokalnym wschodzie Słońca, a kończy o kolejnym wschodzie Słońca, następnego poranka. Jest to dość odmienne od kalendarza gregoriańskiego, w którym dzień tygodnia i cała data rozpoczynają się o godzinie 12:00 w nocy czyli od północy. Na całym świecie obowiązuje system siedem dni w tygodniu pochodzący ze Wschodu. Uważa się, że dni tygodnia są ważne dla osiągnięcia zwycięstwa oraz owoców (siddhi) w pożądanym zadaniu. Jeśli planetarny władca dnia jest silny w danym kierunku, to upragniona praca czy działanie przyniesie ci sukces, natomiast gdy władca dnia jest słaby w temacie, nie możesz oczekiwać sukcesu od dnia, nie ma pomocy od nieba. 

W astrologii wedyjskiej, sanskryckie słowo "Vaara" (w hindi: Vaar) to nazwa dni słonecznych. Podobnie jak w kalendarzu zachodnim, w kalendarzu hinduskim jest łącznie siedem Vaarów. Przetłumaczone jako „Dzień” tygodnia, Vaara / h jest ważną gałęzią w formowaniu Panchang i jest całkowicie oparte na ruchu Ziemi wokół własnej osi. Różnica czasu między jednym wschodem słońca a drugim jest znana jako „Vaara” lub dzień. Każda Vaara jest pod wpływem planety rządzącej o wschodzie Słońca danego dnia i kojarzy się z cechami tej planety, z cechami ducha czy anioła planety. W hinduskim kalendarzu wedyjskim Vaary są używane do oznaczenia początku pomyślnych i niepomyślnych czasów na wykonanie zadania lub czynności.

Półcienie czyli zaćmieniowe węzły księżycowe Rahu (Głowa Smoka) i Ketu (Ogon Smoka) kojarzą się z wtorkiem i sobotą, a Rahu także z częściami każdego dnia i każdej nocy jako czas tzw. Rahukalam. Liczenie każdego dnia rozpoczyna się wraz ze wschodem słońca i kończy się wraz ze wschodem dnia następnego. Każdy dzień lub Vaara składa się z 24-godzinnego cyklu (lub 30-tu muhurt wedyjskich), który w kalendarzu wedyjskim jest oznaczony jako Hora. Zarządzanie każdą planetą w każdym z dni nadaje im odpowiednie nazwy. Chociaż każdy dzień jest nowym początkiem i jest odpowiednim momentem na wykonanie różnorakich zadań, jeśli naprawdę tego chcesz, każdy dzień ma pewne zalety i wady. W kalendarzu wedyjskim są dni, które są uważane za bardzo pomyślne, a niektóre jako do czegoś nie pomyślne. 

Okultyzm - Dyscyplina Ucznia Wiedzy Tajemnej

OKULTYZM - Życie i Dyscyplina Ucznia Ścieżki Ezoterycznej 

Wiedza Tajemna: Gnoza Ezoteryka Okultyzm Hermetyzm

Refleksje adeptów Szkoły Tajemnej na temat życia uczniostwa

Odpowiedzialność

Wydaje się, że poczucie odpowiedzialności wypływa z centralnej Prawdy, że tak naprawdę jest tylko jedno życie, jedna świadomość i jedna dusza (Jaźń, Dźiwah). Przy takim rozpoznaniu oczywiste jest, że istnieje wiele poziomów i kierunków zdolności reagowania. Bycie komórką w większej istocie oznacza, że ponosimy bezpośrednią odpowiedzialność przed większą istotą, ponieważ nasze zdrowie i faktyczna egzystencja są częścią tej większej istoty i przyczyniamy się do jej zdrowia i dobrego samopoczucia. Nasi bliźni, bliscy ludzie i sąsiedzi, stają się wtedy komórkami współtowarzyszy, a ich zdrowie i dobre samopoczucie są również naszym obowiązkiem, ponieważ oni również przyczyniają się do większego komfortu i dobrostanu. Nawet jeśli oczekujemy, że komórki w naszym ciele będą zdrowe i przyczynią się do naszego dobrego samopoczucia, jednocześnie jesteśmy odpowiedzialni za zdrowie i dobre samopoczucie naszych komórek. Środowisko, sama planeta, niższe królestwa życia przyrody, wszystkie będące częścią większego, stają się również naszą odpowiedzialnością. Tak więc w praktycznym zastosowaniu trzeba odnosić się do innych jak do „towarzyszy”, podróżujących z nami w drodze, i zawsze starać się okazywać przyjaźń, miłość i szacunek, jakie należy przyznać Synowi Bożemu, każdemu, kogo tylko spotykamy. Cenimy sobie przyjaźń, miłość i oddanie, jakie okazują nam nasze zwierzęta domowe, koty i psy, i zapewniamy im wszystko, co wiemy, że one potrzebują. Utrzymywanie środowiska tak czystego, jak to tylko możliwe, staje się ważne i prowadzi nas do prostego życia z jak najmniejszym wpływem szkodliwym na zasoby naturalne Przyrody. 

______________________ 

Budowniczy życia

Osobowość jest budowniczym, a Dusza (Dźiwah, Jaźń) jest brygadzistą. Monada jest Architektem. Budowniczy pracuje pod kierunkiem brygadzisty, przegląda plany, a następnie konstruuje jak najdoskonalszą formę. Gdy budowniczy staje się bardziej doświadczony, aspiruje do bezpośredniej współpracy z Architektem, aby udowodnić, że jest wystarczająco doświadczony, wystarczająco kompetentny, aby przyciągnąć uwagę Architekta i być godnym bezpośredniej współpracy z nim w materializacji planów Architekta i realizacji Jego celu. Praca budowniczego musi być idealnie dopasowana do wizji Architekta, aby przyciągnąć uwagę Architekta, a wymaga to starannej, wytrwałej i uważnej uwagi intencji Architekta przez długi czas.

______________________

Muzyka - droga do centrum

Wszystkie ścieżki prowadzą do wielkiego Centrum, Środka-Ośrodka, a mądrze wybrana ścieżka odpowiada osobowości i duchowym potrzebom Pielgrzyma, Pariwradźaka. Można do niego wejść w taki czy inny sposób, ale w końcu musi to być zarówno serce, jak i umysł. Nasze wyczucie najwyższej muzyki, muzyki sfer, jak się czasem do niej podchodzi na tej płaszczyźnie, rezonuje w sercu poprzez melodię i harmonię, ale także w umyśle poprzez doskonałość struktury i proporcji. (Tutaj można gorąco dyskutować o przykładach za i przeciw! — ale każdy meloman znajduje się w centrum swojego konkretnego muzycznego wszechświata, a będąc jednym z nich, jesteśmy całkowicie przekonani o uniwersalnej wartości świata dźwięków, w którym się rozkoszujemy...). Taka zrównoważona muzyka jest formą prostej wiedzy, bez słów, rezonującą zarówno w sercu jak i umyśle jako Ścieżka do Boskości (Daiva Margah). Inspiracja z góry, dla kompozytora i wykonawcy dowolnego gatunku (chorał Bacha czy solo na kornecie Louisa Armstronga) łączy się z innymi ludzkimi duszami i w ten sposób rezonuje z powrotem do Centrum, do Środka-Ośrodka. Światy przenikają się. 

______________________

Hierarchia jest sercem syntezy

Bardzo ważne jest, aby Ludzkość uzyskała prawdziwy obraz Hierarchii, Duchowej Hierarchii Mistrzów Mądrości, najlepiej jak potrafi. Aby tak się stało, cała idea „hierarchii” musi zostać wyjaśniona. Obecna dwoistość czy dualizm hierarchii i równości musi zostać pokonana. Hierarchia jest Sercem Syntezy, naturalnym przepływem energii/siły w górę i w dół, a każda jednostka przyjmuje i wydaje zgodnie ze swoimi możliwościami i przyjętą odpowiedzialnością. Hierarchia zagraża tylko oddzielającemu się niższemu umysłowi i odwrotnie, używa tej idei hierarchii do samolubnych celów. Wszystkie różnice klasowe są ideą hierarchii zniekształconą przez iluzję separacji, oddzielności. Idea wdzięczności przebiega przez hierarchię, a wdzięczność wyższego za niższego i odwrotnie. Tylko wtedy, gdy są ci, którym można służyć, służebnik, sewaka, może służyć. Jedno ramię sięgające w górę, aby je podnieść, drugie wyciągnięte w dół, aby je podnieść, to podstawa hierarchii. Hierarchia jest zasadniczo łańcuchem bytów w systemie syntetycznym. 

______________________

Dusze Ludzi Indygo - Aura Dzieci Indygo

Dusze Ludzi Indygo - Dzieci i Dorośli z Duszą i Aurą Koloru Indygo

(1) Dusze Indygo to ludzie, który żyją z "otwartymi oczami", dostrzegają rzeczywistość taką jaką jest. Są świadomi swojego istnienia i tego, że są częścią czegoś większego od nich, częścią wielkiego Kosmicznego Cyklu, częścią Wszechświata, jakkolwiek by tego nie nazwać.  Ta wiedza jest przeznaczona dla wszystkich osób od początku ich życia aż do krańcowego wieku starszyzny. Każdy, kto jest Indygo może rozmawiać na tym samym poziomie z innymi osobami nawet o wiele starszymi albo o wiele młodszymi. Wiek nie gra istotnej roli, chociaż dusze Indygo łapią intuicyjnie i logicznie sens duchowej hierarchii i starszeństwa. Na pewnym poziomie wszyscy jesteśmy sobie równi w świadomości, w klasie rozwoju świadomości - z wiekiem przychodzi przecież tylko doświadczenie, ale z pewną mądrością i świadomością się rodzimy, a potem rozwijamy i wzrastamy. Pamiętamy, że nie ważne czy mamy dziesięć czy pięćdziesiąt lat, dusze Indygo pozostają wiecznie duszami Indygo, przynajmniej z perspektywy kilku wcieleń, gdyż jest to linia ewolucji dusz ludzkich. Dusze Indygo są zwykle trochę saturniczne, co oznacza, że nawet jak są dziećmi to myślą i funkcjonują w sposób bardziej dojrzały od większości grupy rówieśniczej, a przy tym dobrze sobie radzą w sytuacjach krysowych, jak podjęcie reanimacji kolegi po wypadku, wezwanie pogotowia czy gaszenie pożaru. 

Odcienie Koloru Indygo

(2) Jeśli identyfikujemy się choć w pewnym stopniu z tym, co w książkach i internecie, na najróżniejszych forach, pisze się na temat ludzi i Dusz Indygo, to możliwe, że jest się takim czy taką, Duszą Indygo, także jeszcze jako dziecko. Pamiętajmy, że część tego, co na temat dusz Indygo ludzie wypisują, jest po prostu godne pożałowania i nie musimy się sugerować wszelakimi krotochwilnymi obserwacjami czy opisami osób, które chcą się zaliczać do dusz Indygo ale nimi nie są, a powinny leczyć i korygować swoje złe charaktery na jakiejś terapii (ADHD, borderline, Asperger czy autyzm to nie jest Indygo i nic z Duszami Indygo wspólnego nie ma). Jednakże, na pewno jest kilkanaście cech i jakości, które wyraźnie wyróżniają dusze i ludzi Indygo, koloru aury, który składa się z niebieskiego oraz fioletu dobrze wymieszanych w barwę jednolitą Indygo. Dusze ludzi Indygo lgną do medytacyjnych praktyk ze Światłem, metod takich jak leczenie kolorami, praca z aurą, lubią odzież mocno niebieską, bluzę w kolorze Indygo lub niebiesko-fioletową, wielu zbiera szafirki lub ametysty albo lapis lazuli - kamyczki w kolorach Indygo, bo to dla Indygo jest bardzo naturalne. 

(3) Dusza Indygo, kiedy zobaczy niebiesko-fioletowe zdjęcie gwiezdnej gromady Plejad (Krttika) nie może już oderwać wzroku od tej małej gromady kulistej gwiazd i wypatruje oraz odczuwa słodką energię jaka spływa nieustannie wraz ze Światłem z Plejad. Można powiedzieć, że Światło z Plejad karmi dusze Indygo i pomaga im się rozwijać. Wrażliwość na Plejady i koniunkcje planet z Plejadami jest jedną z wyrazistych cech ludzkiej Duszy Indygo. Dusze Indygo od dzieciństwa spoglądają w Kosmos, patrzą do góry na Niebo, na Gwiazdy, czują zarówno magię Księżyca w Pełni jak i tchnienie wolności płynące od dalekich gwiazd i ich planet, czują magię Kosmosu, magię gwiazd, są wrażliwe na Światłość płynącą z jasniejącego Nieboskłonu. Pogodne zimowe wieczory na pewno upłyną na spoglądaniu w niebo na Plejady, na ich poszukiwaniu, znajdowaniu i zatapianiu się w magicznie upajający blask tych mistyczno-magicznych gwiazd. 

(4) Ludzie z Duszami Indygo zwykle szybko uczą się odróżniać ludzi z jasną aurą od ludzi z ciemną aurą, co w wizjach sennych często pojawia się jako ludzie w bieli oraz ludzie w czerni. Wielu ma wrodzony od dziecka wstręt do kolorów czarnych, szarych i brunatnych, a wybiera jasne barwy pochodzące ze słonecznych promieni, czyste kolory, nawet w poszerzonych skalach, zatem nie tylko trzech czy pięciu kolorów ale siedmiu i dwunastu kolorów jasnych i czystych, słonecznych. Dusza Indygo nie cierpi pomieszczeń urządzonych w tonacjach czerni ani szarości. Niektórzy Indygo nie widzą kolorów aury ale mają świadomość, odczucie, że aura jednych jest jasna, lekka, podnosząca, a aura drugich ciemna, ciężka i przygnębiająca. Można znaleźć wiele Dusz Indygo w klubach radiestezyjnych, wahadlarskich czy stowarzyszeniach rozwoju zdolności parapsychicznych. Ogólnie Ludzie Indygo chętnie się gromadzą wśród swoich, w różnych klubach, grupach i bractwach postępowych, w klubach rozwoju duchowego z modlitwami i medytacjami oraz rytuałami, mamy tu na myśli duchowo rozwojowe kluby i organizacje, takie wodnikowe z natury albo plejadańskie, mistyczno-magiczne, nastawione na przebudzenie, oświeceniowe czy iluminacyjne. 

(5) Dusze Indygo zwykle mają charakterystyczne cechy w Horoskopach, a generalnie lubią Boską czy Duchową Trójwiedzę, wszystko co ezoteryczne i hermetyczne albo mistyczno-magiczne, lubią numerologię, astrologię, chirologię, lubią białą magię, szczególnie ceremonialną, bo Dusze Indygo są stworzone do odprawiania misteriów, takich magicznych ceremonii z symbolami i głębokim znaczeniem do rozważań i uświadomień. Dusze Indygo zwykle nie rozgraniczają się na czuciowców i myślicieli, gdyż czucie i myślenie logiczne są u Dusz Indygo mocno połączone, stopione w jedną Czuciowiedzę. Intuicja i Logika są jakby tym samym, a przynajmniej są jednym współpracującym aparatem wewnętrznym, bo inaczej nie można być Duszą Indygo. Mistrzowie Duchowi tacy jak El Moryah pracują na promieniu ewolucyjnym świadomości Dusz Indygo, a zawansowani Adepci nauk i praktyk ścieżki Mistrza Moryah czy Hermesa Trismegistosa zwykle są mocno związani z ewolucją Dusz Indygo. 

Najlepsza data na Ślub w 2021 roku

Najlepsze terminy na ślub, na zawarcie związku małżeńskiego w 2021 roku 

Najlepsze daty na szczęśliwy ślub! W roku 2021 mamy jedynie około 40 do 50 dni dobrych na zawarcie związku małżeńskiego, jeśli weźmiemy pod uwagę tradycyjne składniki, położenie Księżyca na tle gwiazd stałych czy tak zwanych asteryzmów (stacji, nakszatr), a także odpowiednie Tithi czyli dzień fazowy Księżyca czy dzień tygodnia oraz niektóre aspekty planet. Dobrych dni na ślub, na ceremonię zawarcia związku małżeńskiego, zawsze szukamy w oparciu o położenie Księżyca na tle gwiazd, a jedynie część drogi Księżycowej na tle gwiazd (Nakszatr) oraz część Tithi, dni księżycowych, jest odpowiednia dla ceremonii zapoczątkowania drogi życia małżeńskiego. Ważne uroczystości inicjalne, początkowe, należy zawierać w odpowiednim czasie, zgodnie z astrologią i ezoteryką starożytną oraz zgodnie z numerologią daty. Sam dobry dzień tygodnia to za mało, samo dobre Tithi (faza Księżyca co do jednego dnia) to także za mało, sama dobra Nakszatra, położenie Księżyca na tle odpowiednich gwiazd może już być wystarczające bo jest najważniejsze, jednak najlepiej jak wszystkie trzy elementy plus aspekty planet zbiegają się razem, a może być tak, że przez dwa lub trzy miesiące, nie ma zbiegu tych kilku z powyższych wymaganych czynników, wtedy dni na ślub są bardzo niekorzystne w takich okresach, a ludzie zapomniawszy o astrologii i numerologii biorą śluby w bardzo złym i niekorzystnym czasie, także takim, który wręcz gwarantuje niepowidzenie i rozstanie. 

Dobre daty na ślub w 2021 roku

W dobrym dniu i dobrym okresie czasu sprawdzamy jeszcze ceremonię tak, aby nie zaczynała się w godzinie Rahukala, do czego służyć może program Horacal (lub inny typu Rahukala time) pokazujący lokalnie godziny Rahukala, niedobre na rozpoczynanie jakiejkolwiek podróży w tym życiowej podróży jako małżeństwo (ceremonię należy zacząć zdecydowanie przed lub po okresie godziny Rahukala). Jeśli ślub składa się z kilku ceremonii, jak przykładowo ślub cywilny oraz kościelny, a nie zmieści się w jednym dniu, to należy wybrać dwa różne odpowiednie dni o dobrych właściwościach, osobne na każdą ceremonię. Trzeba także pamiętać o lokalnych zwyczajach, takich jak unikanie ślubów w dniu 13 danego miesiąca oraz o godzinie 13-tej w danym dniu i po prostu omijać takie dni czy godziny, nawet jak wypadają w najlepszych księżycowych terminach! Pamiętajmy także, że niektóre całe miesiące księżycowe oraz podobnie solarne bywają niezbyt odpowiednie na zaślubiny małżeńskie, dlatego zostają pominięte w całości w kalkulacjach, chociaż najważniejsza jest dobra, pomyślna Nakszatra czyli położenie Księżyca na tle odpowiednich gwiazd stałych (konstelacji, asteryksów, grup gwiazd). Wyklucza się także dłuższe okresy w których położenie planety Wenus (Śukra) oraz planety Jowisz (Guru) jest niepomyślne dla miłości i zawierania związków małżeńskich (w 2021 roku, od połowy stycznia do połowy kwietnia jest niepomyślna Wenus spalona czyli tak zwana Śukra Tara Asta)! Jeśli jakaś liczba jest dla nas wyraziście pechowa (także zwyczajowo) lub należy do liczb pechowych numerologii, a wypada z wibracji sumy cyfr daty dobrej księżycowo, należy taką datę pominąć i wybrać inną! 

Jak wyglądać może miesiąc całkowicie niepomyślny pokażemy na przykładzie stycznia roku 2021, gdzie przez pierwszych 13 dni stycznia mamy niepomyślny okres solarny, potem 13-16 stycznia nie ma pomyślnej Nakszatry (stacji księżycowej), a 16 stycznia zaczyna się niepomyślny okres aspektów Jowisza (Guru Tara Asta) trwający do 23 stycznia, a potem od 24 stycznia 2021 niepomyślny okres Wenus (Śukra Tara Asta), trwający nie tylko do końca stycznia, ale nawet aż do 23 kwietnia roku 2021, tak zwane spalenie czy zatopienie Wenus (Śukra)! 

108 ciekawostek o Pitagorasie i pitagorejczykach

108 ciekawostek o Pitagorasie i pitagorejczykach 

Mistrz Pitagoras (Pythagoras, Puthagoras) z Samos (582-475 pech) pełnił wiele ról, które na pozór trudno ze sobą pogodzić. Był matematykiem, filozofem, numerologiem i astrologiem, mistrzem wiedzy hermetycznej, ale także mistykiem misteryjnej tradycji orfickiej. Największą sławę przyniosło mu wymyślenie (czy raczej tylko udowodnienie) jednego z twierdzeń matematycznych, które nazwano twierdzeniem Pitagorasa, by uhonorować jego pracę. Na jaki obraz człowieka może składać się ten „mix” zajęć – od matematyki zaczynając, na mistyce kończąc? Chociaż sam Pitagoras miał twierdzić, że charakter jego osobowości oraz życia najlepiej oddaje stwierdzenie „nic w nadmiarze; to po bliższym przyjrzeniu jego postaci okazuje się, że życie tego myśliciela jest trochę bardziej ekscentryczne, niż to, co sugerować mogłoby to – użyte przez samego Pitagorasa – stwierdzenie. 

Kyrios Pithagoras z Samos

Samos, to nie pozorne miasteczko znajdujące się na wyspie o tej samej nazwie. Znajduje się tam mnóstwo hoteli, gdyż turyści uwielbiają to cudowne miejsce. Niesamowitym jest fakt, że obok nowoczesnych pięknych hoteli znajduje się tam mnóstwo starożytnych, przesiąkniętych historią, antycznych budowli. Mimo licznych atrakcji, dziewiczych plaży, wspaniałego klimatu i cudów antycznej inżynierii, wyspa i miasto Samos zasłynęły przede wszystkim z faktu, że to tu urodził się jeden z największych matematyków, mistyków i filozofów wszech czasów – Mistrz Pitagoras. Warto zapoznać się z ciekawostkami z życia tego wielkiego człowieka, by choć trochę poczuć jego wielkość. Mistrz, po grecku Kyrios (κύριος) to wzniosły tytuł Pitagorasa jakim obdarzali go uczniowie czasem używając synomimu Archont/as (άρχοντας) pokazuje najwyższą godność duchową wśród ówczesnych orfików i pitagorejczyków. Słynne Kyrie Eleyson to inwokacja do odrodzenia czy zmartwychwstania Mistrza Pitagorasa kultywowana przez setki lat w Bractwie Pitagorejskim. 

1. Mistrz (Kyrios) Pitagoras przyszedł na świat Grecji (miejscu – „matce” europejskiej filozofii) na wyspie Samos około roku 582 p.e.ch., a jego ojcem jest Mnesarchus o wielkich zdolnościach jubilerskich. Imię Pitagoras (Puthagoras) pochodzi od tytułu kapłanów i wieszczów w świątyniach greckiego bóstwa Apollo, i całkiem możliwe, że jest to bardziej imię duchowe niźli dane przy urodzeniu jako poświęcające syna bóstwu, być może po matce, której imię Pythaïs wskazuje na funkcję kapłanki i wieszczki Apollo w świątyni na Samos.  

2. Mistrzowi Pitagorasowi nie odpowiadała jednak sytuacja polityczna w Grecji za panowania tyrana Polikratesa, szybko więc przeprowadził się od do Włoszech, na południu ówczesnej Italii. 

3. Założony przez Mistrza związek pitagorejski miał swoją siedzibę w Krotonie, w Italii, a szkoła pitagorejska powstała około 531 roku p.e.ch. Mistrz wykładał sam, ale był poza zasłoną, tak, że twarzy jego nie widziano.

4. Praca Mistrza Pitagorasa przyczyniła się nie tylko do rozwoju matematyki, ale także astronomii oraz metafizycznej Trójwiedzy (numerologia, astrologia i chirologia). 

5. Chociaż treść twierdzenia Pitagorasa była wcześniej znana w Babilonii, to jednak właśnie Pitagoras był w Europie tym, kto przeprowadził dowód tego twierdzenia. 

6. Namysł Pitagorasa nad matematyką rozwinął, poza samą matematyką i astronomią, także muzykę. Jednak najważniejszymi naukami filozoficznymi była arythmologia, astrologia i chirologia znana jako Trójwiedza, istota nauk hermetycznych odziedziczonych z tradycji orfickich misteriów. 

7. Kyrios Pitagoras jak i pitagorejczycy sądzili, że „wszystko jest liczbą” i to przy pomocy liczb próbowali tłumaczyć otaczającą ich rzeczywistość. Teoria liczb była dla pitagorejczyków podstawą teorii życia. Półmagiczny kwadrat pitagorejski wywodzący się z misteriów Isztar do dzisiaj służy pokoleniom numerologów do sprawdzania potencjałów rozwojowych Imion ludzi i bytów duchowych z jakimi się komunikują media. 

8. Pitagorejczycy byli wyznawcami szkoły filozoficzno-religijnej założonej przez Pitagorasa i kontynuatorami hermetycznych misteriów orfickich. Ich pracami inspirował się między innymi Platon, który jednak potem zboczył na poboczną filozoficzną drogę.

9. Mistrz Pitagoras przejawiał talent do nauk już jako dziecko, co miało być powodem odesłania go z domu do miejsc, które mogły zapewnić temu przyszłemu myślicielowi odpowiednią edukację.

10. Kyrios Pitagoras miał rodzeństwo – dwóch starszych braci, Eunostosa i Tyrrenosa. Rodzice lub jedno z rodziców miało pochodzic z Sydonu w Libanie, dawnej Fenicji. 

11. Mistrz Pitagoras był wyrazistym ascetycznym wegetarianinem, ale nie był fanatykiem wege. Cechowała go ogromna niechęć do zabijania wszelkich istot żywych. Niechęć ta miała być tak silna, że Mistrz Pitagoras nie tylko nie spożywał zwierząt, ale też trzymał się z daleka od myśliwych i kucharzy. Kyrios Pitagoras był wegetarianinem, co było niezwykłe w czasach, gdy prawie wszyscy ubóstwiali jeść mięso, jako że ludzie dzicy i zezwierzęceni lubią mięso. Zgodnie z poglądami pitagorejczyków mięso zatruwa nasze ciała zanieczyszczeniami fizycznymi, ale także zatruwa dusze i powoduje stłumienie ducha (nous) i duszy (psyche). Zdarzało się jednak ponoć Pitagorasowi jeść mięso w wyjątkowych, rzadkich chwilach, jak religijne ofiary czy wyjątkowe uroczystości. Jagnięcina była według Mistrza Pitagorasa zakazanym mięsem, nie wolno jej spożywać, ze względu na świętość tego mięsa używanego w misteriach ofiarnych. 

Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku

Szkoła Ezoteryczno-Hermetyczna - Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku 

Zainteresowania niewiele zwykle wiedzą o szkołach, zakonach czy ruchach ezoterycznych i hermetycznych, dlatego przybliżamy czytelnikom nieco popularny na przełomie XIX i XX wieku Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku (z analogiami dla podobnych organizacji mistyczno-magicznych). Latem 1887 roku pewien angielski adept sztuki wolnomularskiej i praktyk okultystycznych (ezoterycznych) odnalazł czy w tajemnicy otrzymał stary manuskrypt zawierający dziwne słowa zapisane niezrozumiałym szyfrem. Dokument ten przekazał swemu „bratu” z Wielkiej Zjednoczonej Loży Angielskiej, dr Williamowi Wynnowi Westcottowi (17 grudnia 1848 - 30 lipca 1925), znanemu kabaliście i różokrzyżowcowi. Tak rozpoczęła się okultystyczna czy ezoteryczna przygoda, która dała początek wielkiemu odrodzeniu magicznemu końca XIX wieku.  

Schyłek XIX wieku sprzyjał rozwojowi praktyk okultystycznych, mistyczno-magicznych czy ezoterycznych, a napędem podobnie jak u schyłku lat 90-tych XX wieku była wiara w nowy lepszy wiek XXI (wiara w nową epokę). Nowe odkrycia naukowe kwestionowały dotychczasowy spójny obraz świata. W szczeliny rozbitego kosmosu wdzierał się chaos i coraz wyraźniej przypominał o swojej obecności. Luki w rozbitym świecie całości starała się wypełnić w XVIII wieku ideologia racjonalistyczna, lecz jej spoiwo skruszało w niecałe sto lat później pod naporem kolejnych pytań i wątpliwości. 

Nie były to wszakże wątpliwości podszyte zwątpieniem w sens istniejącego świata, lecz raczej wynikające z żądzy otrzymania bardziej pełnych odpowiedzi na podstawowe pytania egzystencjalne. Kiedy złudzenia racjonalizmu okazały się niedostateczne w objaśnianiu zagadek życia, wielu twórczych ludzi ogarnął niepokój, każący im szukać rozwiązań tych zagadek w samej tajemnicy ludzkiego umysłu. 

Ten radykalny zwrot ku „doświadczeniu wewnętrznemu” pod koniec XIX wieku zaowocował narodzinami „czarnej powieści” i psychologii, a z ich mariażu, wzbogaconego o kontakt z innymi kulturami i systemami religijnymi, wyłoniło się ponowne wielkie zainteresowanie „wiedzą tajemną”, którą przyszli adepci woleli nazywać „okultyzmem”. Okultyzm stał się systemem magicznych i mistycznych praktyk rytualnych, mających na celu doskonalenie się jednostek. Jego adepci, grupujący się zwykle ze średnio zamożnych mieszkańców wielkich miast, lubili się odwoływać do wielowiekowych związków z pradawnymi i zapomnianymi arkanami wiedzy o naturze ludzkiej. I choć magia jak i mistyka znakomicie funkcjonowała obok i w ramach oficjalnych nurtów religijnych, to jednak dopiero w epoce Renesansu uzyskała samoświadomość i wyodrębniła się jako oddzielny nurt myślowy Europy. Potrzeba było jednak kolejnych dwustu lat, żeby myśl przyoblekła się w kształty, a „okultyzm” przyjął instytucjonalne formy, gdyż wcześniej funkcjonował raczej na zasadzie lokalny mistrz i jego uczniowie oraz loża mistrzów z sąsiednich krajów. 

Agni Joga i zdrowe odżywianie duchowe

Agni Joga - Żywa Etyka - zdrowe odżywianie duchowe - jarstwo

Przybliżamy wszystkim zainteresowanym i sympatykom zagadnienie "Żywej Etyki" znanej też jako podstawy Agni Jogi, ponieważ prezentuje ona ciekawe poglądy na temat zdrowia i żywienia, w szczególności na temat zdrowego i leczniczego odżywiania wegetariańskiego, a w języku polskim dotychczas mało jest informacji o tym nurcie ezoterycznym, jakże starożytnej Ścieżki Maurya i Wojowników Szambali (Śambhalah). 

Żywa Etyka, czyli nauki wprowadzające w Agni Jogę Maurjów, to 'na pierwszy rzut oka' synkretyczna nauka mistyczno-filozoficzna łącząca zachodnią tradycję teozoficzną, duchowość i ezoterykę Wschodu. Dobre wprowadzenie do studiowania gnozy, magii, hermetyzmu, sufizmu i wszelkiego mistycyzmu oraz oczywiście do studiowania oryginalnej joga darśany czyli filozofii i mistyki jogi klasycznej. Mówiąc o teozofii nie mamy na myśli znaczenia tego pojęcia błędnie podawanego przez ideologów chrześcijańskich zajmujących się zwalczaniem duchowości Wschodu (także na Wikipedii), ponieważ teozofia lansowana przez współczesny ruch New Age z USA i opisana w kiepski sposób na Wikipedii nie ma wiele wspólnego z ruchem mającym korzenie w zachodnim gnostycyzmie i neoplatonizmie a także w indyjskiej klasycznej jodze z himalajskich dolin. 

Słowo teozofia (θεοσοφία) oznacza boską mądrość, oświeconą mądrość. Głosicielami nauki o Żywej Etyce oraz nauk Agni Jogi byli w XX stuleciu Mikołaj Roerich i Elena Roerich. Po raz pierwszy założenia nauki opublikowano w serii książek wydanych w latach 1924-1938 bez podania autora - z obawy o reakcję władz radzieckich, gdyż oryginały były wydane w drugim obiegu w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Źródłem bazowym Żywej Etyki były starożytne teksty przetłumaczone przez Elenę Roerich oraz nauki spisywane na żywo z ust mistrzów i nauczycieli linii przekazu Mistrza Moryah w Indii i Tybecie oraz w Ałtaju. Zgodnie z twierdzeniami Roerichów, Żywa Etyka powstała w trakcie ich rozmów z „Wielkim Nauczycielem” znanym w kręgach teozoficznych jako Mahatma Morya, Moryah, El Morya lub Maurya (spolszczenie Moria nie jest zbyt eleganckie, gdyż deformuje fonetykę imienia).

Rozmowy z Mahatmą trwały przez dobrych 20 lat od 1920 do 1940 roku. Kwestia istnienia człowieka, którego można byłoby utożsamić z Mahatmą Morya po dziś dzień jest otwarta, gdyż jest to jeden z mistrzów nieśmiertelnych, rezydujących w Himalajach, który podobnie jak Mahavatar Babadżi - przychodzi do kogo chce i uczy kogo uważa za stosowne, a nie tych którzy by chcieli. W dziennikach Eleny Roerich można przeczytać, że na początku rozmów obserwowała ona u siebie zjawisko pisma automatycznego, czyli pozazmysłowego przekazu występującego czasem w stanie samadhi i powodującego pisanie na papierze słów i zdań bez udziału kontroli świadomości. Kolejne zapiski uzyskała drogą „jasnosłyszenia” - zdolności, którą dysponowała i która pod kierunkiem Mistrza została rozwinięta. Doświadczenia telepatyczne i z jasnosłyszeniem przemieniły się z czasem w rodzaj objawienia Mistrza Morya oraz doprowadziły do poszukiwania Mahatmy w Ałtaju, Tybecie i Himalajach, co w końcu zaowocowało osobistym spotkaniem z tym Mistrzem Nieśmiertelnym. Podstawę Agni Jogi stanowi 14 ksiąg będących zapisem owych rozmów, z których część uzyskana została drogą jasnosłyszenia, a część drogą z ust mistrza do uszu ucznia. Znaczną część pierwszych zapisków w obliczu konfrontacji osobistej z Mahatma, pod koniec życia obaj Roerichowie musieli wyraziście poprawić, gdyż zawierały błędy i niedopowiedzenia charakterystyczne dla pierwszych prób zdalnego, duchowego kontaktu Mistrza z uczniami. 

Mistrz El Morya, co bardzo ważne, generalnie nie jest osiągalny z pomocą channelingów i już w dawnych czasach bardzo przestrzegał przed licznymi współcześnie amerykańskimi i europejskimi oszustami, którzy twierdzą że mają z Nim kontakt z pomocą channelingu tak, jakby wywoływali jakiegoś ducha astralnego na seansie spirytystycznym. Channeling to metoda do kontaktu z niższymi astralnymi duchami osób zmarłych i z demonami, ale nie jest możliwym w ten sposób kontaktowanie się z oświeconymi mistrzami duchowymi ani świętymi, awatarami, bodhisattwami czy prorokami. Ostatnia z tych ksiąg zatytułowana „Nieziemskie” po raz pierwszy została opublikowana w 1990 roku jako wybór dokonany z zapisków i notatek małżeństwa Roerichów. Idee rozpowszechnione przez małżeństwo Roerichów doprowadziły do powstania w wielu krajach stowarzyszeń i organizacji opierających swa działalność na kulturalnym dorobku Roerichów, a także pojawiły się z Himalajów i Tybetu takie, które mają kilka tysięcy lat tradycji w przekazywaniu nauk Mistrza Moryah. Nauka przekazana przez Roerichów jest przede wszystkim ruchem społecznym opartym na mistyczno-ezoterycznych i filozoficznych zasadach Żywej Etyki. Wielu kontynuatorów idei Żywej Etyki uważa, że nauka ta jest gnozą, mistyką i filozofią rozwoju duchowego, nie tylko praktyczną Jogą Ognia Mahatmy Moryah - jak jest znana w Himalajach i Tybecie. 

Saturn Antares i Tron Arymana

Saturn, Antares i Tron Arymana w horoskopie i astrologii

Antares jest gwiazdą stałą, której Arabowie jako trzeciej z kolei tego rodzaju gwiazd przypisują charakter krytyczny. W 9-ym stopniu Łucznika (Strzelca) znajduje się na początku XXI wieku stała gwiazda o nazwie ANTARES, która posiada charakter krytyczny, tak samo, jak nałogowe w tej materii Plejady oraz Północny Osioł. W tych punktach znajdujące się takie ciała niebieskie, jak Księżyc lub Słońce czy też taki punkt wypadający jak szczyt I domu zwanego wschodnikiem, oraz przy towarzyszeniu krytycznych aspektów do tych ciał, lub Ascendentu od planet takich, jak Saturn, Mars, Rahu lub Ketu oraz Uran - zapowiada to choroby oczu, a nawet ślepotę. Ma to też miejsce, jeżeli w tych punktach nieba znajdą się złe planety, a aspekty od Słońca lub Księżyca do nich są krytyczne, przy tym, jeżeli te złe planety ulegają tzw. retrogradacji, czyli pozornemu cofaniu się względem Ziemi (ruch wsteczny), ujemne znaczenie takich konstelacji jest wtedy spotęgowane dwukrotnie, ponieważ retrogradacja planety daje dwukrotne przejścia przez to samo miejsce na niebie w stosunku do Ziemi. 

Koniunkcja Saturna i Antaresa - z 21/22 grudnia 2015

Antares jest 16-tą (czasem 15-tą jak inna gwiazda zmienna osłabnie) co do jasności gwiazdą naszego nieba i jedną z największych jakie są znane w rzeczywistości. Leży w odległości około 550 lat światła, jest ponad 800 razy wieksza od Słońca i około 11 tysięcy razy jaśniejsza. Antares to gwiazda z czerwonawo-pomarańczowym lub rubinowym blaskiem światła. Na niebie Antares osiąga wielkość gwiazdową od 0,9 do 1,8 magnitudo. Antares należy do gwiazd zmiennych zwanych mirydami. Towarzyszka Antaresa ma jasność 5,5 magnitudo, jasnoniebieską barwę (klasa widmowa B3V), okres obiegu wokół wspólnego środka masy wynosi 878 lat. 

Barwa ognisto-czerwonawa i szmaragdowo-zielonkawa dają ciekawe połączenia zabarwień Antaresa. Indra jako wódz wojowników powiązany jest z Antaresem w indyjskiej astrologii. W astrologii kabalistycznej Antares powiązany jest z Archaniołem Urielem (Ariel, Oriel). Antares to Serce Skorpiona. Z czterech Strażników Nieba (Aldebaran, Fomalhaut, Regulus i Antares), gwiazda Antares zwana jest Strażnikiem Zachodu. Cztery Gwiazdy, Strażnicy Nieba zwani są także Czterema Jeźdźcami Apokalipsy. Antares kojarzony jest także z Wielkimi Katastrofami jak zagłada Atlantydy i sekretnej wiedzy o nich, a także z kultem Wielkiej Bogini. 

Ptolemeusz mówi, że Antares jest w swoim wpływie podobny do Marsa i Jowisza. Robson widzi go jako bardzo negatywną gwiazdę, wskazując na skłonności destrukcyjne, zło i "niebezpieczeństwo nieszczęśliwych wypadków". Ebertin twierdzi, że Antares czyni ludzi twardymi i wojowniczymi, nadającymi się do kariery wojskowej. Rigor dodaje do tego bystry umysł i odwagę, ale również ostrzega przed skłonnością do samodestrukcji. Antares wśród kabalistów powiązany jest z mistycznym niebiańskim wojownikiem archaniołem Urielem. Archanioł Uriel znany też jako Fanuel (אוּרִיאֵל, Fanuel - „ogień Boży” lub „światło Boga”, Ariel - Lew Boży) - według tradycji judaistycznej i w niektórych wierzeniach chrześcijańskich to jeden z najwyższych rangą archaniołów. Uriel płynący „po promieniu słońca” i szybujący „gładko nad mrokiem wieczoru”. Archanioł wyzwolenia, uwolnienia, walki narodowo-wyzwoleńczej, zbawienia oraz światłości. W etiopskiej Księdze Henocha Archanioł „sprawujący władzę nad gromem i trwogą". Trwoga pada na  społeczeństwa i gromy szaleją, powstania wybuchają, autodestrukcyjne wojny się rozpoczynają, gdy Antares ma władzę nad społeczeństwem. Antares jest także gwiazdą skruchy i zadośćuczynienia, zatem największych nieszczęść z wpływu tej gwiazdy i jej aspektów mogą się spodziewać ci, którzy za swoje błędy nie okazują skruchy ani nie dokonują zadośćuczynienia. Razem z archaniołem Michaelem usuwa siły zła, strąca złoczyńców do piekieł i do Tartaru, gdyż sam jest archaniołem tego świata i Tartaru, ludzi i dżinnów (demonów). W Dniu Sądu Ostatecznego Michael i Uriel wprowadzają do Raju Lud Boży, Lud Księgi, czyli naznaczonych pieczęcią zbawienia, znakami czy stygmatami wyzwolenia i zbawienia. 

Ascendent jest tam, gdzie przecięcie linii horyzontu z linią ekliptyki na wschodzie nieboskłonu. Ascendent oznacza wschodzenie, linie wschodu obiektów na niebie. Połączenie z Ascendentem następuje poprzez linię horyzontu. Według Anonima z 379 roku: Jeżeli gwiazda wschodzi lub jest powiązana z Ascendentem, to jej energia będzie się manifestować przez całe życie, choć najsilniej będzie widoczna w dzieciństwie. Jeżeli zatem Antares w czasie narodzin jest na Ascendencie to jest to gwiazda silnie determinująca życie człowieka, szczególnie jego młodość. 

Mistrz Hilarion - Wiedza Tajemna i Nauka

Hilarion - Mistrz wiedzy tajemnej, nauki i uzdrawiania

Hilarion to imię pochodzenia grecko-łacińskiego, genetycznie spieszczenie imienia Hilarós (łac. Hilarus) 'wesoły, pogodny, radosny'. Hilarion - imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od greckiego ‘ιλαρος (hilaros) oznaczającego "pogodny", "radosny". W Polsce rzadko występujące. Częściej można je spotkać na ziemiach wschodnich, gdzie jest używane przez wiernych Kościoła wschodniego w formie Iłarion. Można się doliczyć siedmiu świętych chrześcijańskich, którzy nosili to imię: męczenników, anachoretów, biskupów. Wersje ruskie to Ilarion (Иларион) i Larion (Ларион). Hilarion imieniny obchodzi 12 lutego, 12 lipca i 21 października. 

Mistrz Hilarion

W mistyce, duchowości, gnozie i ezoteryce spotykamy ideał Mistrza Hilariona, gdzie Hilarion lub Hillarion jest świętym duchem opiekuńczym ludzi łączących wiedzę naukowa, doświadczenia badawcze z wzniosłą filozofią oraz wiedzą tajemną, z ezoteryką czy okultyzmem oraz praktyczną magią. Z teozofii i okultyzmu pochodzą wglądy zgodnie z którymi dusza określana jako Mistrz Hilarion była w dawnych wiekach Apostołem Pawłem z Tarsu, Platonem oraz Świętym Hilarionem z Gazy w Palestynie od którego to akurat mądrości wywodzi się ideał patrona promienia łączącego wiedzę naukową i okultną w harmonijną i logiczną całość. Jedną z cech osób których patronem duchowo jest Mistrz Hilarion jest posiadanie ogromnej wiedzy interdyscyplinarnej z wielu dziedzin nauki i bezproblemowe łączenie zaawansowanej nauki i technologii z mistycznym wglądem, metafizyką, wiedzą tajemną czy jasnowidzeniem. 

Rok Hermetyczny - Ingresy Merkurego Hermesa

Hermaea - Hermetyczny Nowy Rok - Ingresy Merkurego 

Hermetyczny Nowy Rok - Ingres Hermesa (Merkury, Budha) w ruchomy Znak Koziorożca następujący zwykle w grudniu lub styczniu, na przełomie każdego roku kalendarzowego. Cudowny i magiczny Hermetyczny Nowy Rok celebrujemy podczas Ingresu Planety czyli wejścia Hermesa w znak Koziorożca, a wejścia planety w kolejne Znaki Hermetyczne to są Celebracje Ingresów planety zwanej na Wschodzie jako Budha (Hermesa) w Znaki Zodiaku - Dni Spotkań członków szkół ezoterycznych, grup, wspólnot i zakonów hermetycznych. W dawnej Grecji takie szczególne dni powiązane z tradycjami hermetycznymi to święta znane jako Hermaea. Według wiedzy duchowej hermetyków Zeus (czytaj: Dzeus) ofiarował Hermesowi Kaduceusz, który miał mu posłużyć do stworzenia świata z czterech żywiołów oraz do leczenia energiami czterech żywiołów. Działalność żywiołów jest oparta na ich wzajemnej współpracy i zgodzie, a rozkład żywiołów w każdym roku badamy czasem przebywania Merkurego w znakach żywiołów. Drugim bardzo ważnym aspektem hermetyzmu jest jego stosunek do wiedzy i mądrości. W dawnej grecko-egipskiej świadomości bóstwo czy archanioł Hermes uosabiane energetycznym wpływem planety Merkury było pośrednikiem między światem żywych i umarłych, między Tym światem i Tamtym światem. Modląc się czy medytując nad grobem zmarłego, Grecy zanosili modły archaniołowi Hermesowi, aby ten zaniósł ich modlitwy do jego duszy. Dusza, która zstępuje do Ziemi wchodzi w posiadanie olbrzymiej wiedzy, której Ziemia jest źródłem, stąd także badanie wpływów Hermesa jako planety na Ziemię i ludzkość oraz duchy w Zaświecie. W starym jeżyku czeskim planeta Merkury nazywana jest imieniem Dobropan, a w kabalistycznym hebrajskim Kochawa (Kokhava). 

Hermes Trismegistos - Posłaniec Niebios

Dawni Grecy nazywali Merkurego Stílbōn lub Hermáōn. Później wprowadzili nazwę Apollo na określenie Merkurego o poranku i Hermes na planetę widzianą wieczorem. Babilończycy nazywali planetę Nabu – na cześć boga mądrości i pisarzy w swojej mitologii. W starożytnych Chinach Merkury znany był jako Chen Xing, dosłownie „Gwiazda Godzinna”. Utożsamiany był z kierunkiem północnym i żywiołem Wody w filozofii wu xing, a przyporządkowanym mu kolorem był indygo lub granatowo-niebieski. Tradycja ezoteryczna wedyjska używa imienia Budha dla Merkurego – na cześć boga inteligencji, oświecenia duchowego, nauki i matematyki, wędrówek misyjnych, poszukiwań duchowych, a także handlarzy i opiekuna środy jako dnia tygodnia. Środa od wschodu Słońca jest dniem Hermesa, szczególnie pierwsza Hora, godzina planetarna dnia po wschodzie Słońca. Bóstwo Odyn (lub Woden) z mitologii germańskiej, od którego wywodzi się angielska nazwa środy (Wednesday, od Woden's day), również utożsamiany był z Merkurym. Majowie wyobrażali sobie Merkurego jako sowę lub cztery sowy (dwie o poranku i dwie wieczorem), będące posłańcami zaświatów. Dawni Słowianie również używali symbolu sowy jako powiązanej z wiedzą i mądrością ezoteryczną, hermetyczną czyli okultystyczną. Na Bliskim Wschodzie, Merkury był opisywany i wspominany przynajmniej w XVI wieku p.e.ch., chociażby w Asyrii czy później w Babilonie, jednak wiedza o tej planecie niewątpliwie pochodziła z obszaru dzisiejszych Indii, Pakistanu, Birmy, Hindukuszu i Pamiru, gdzie zresztą przetrwało najwięcej hermetycznych traktatów oraz ustnych linii hermetycznych przekazów z mistrza na uczniów. 

Zasada hermetyczna, 'jak na górze tak na dole', stosowana była i jest od zawsze w ten sposób, że z pomocą astrologii i wglądów badamy jak jest na górze i wprowadzamy porządek niebiański na Ziemi czyniąc na dole to, co wskazuje stan istniejący na górze. Energię Hermesa z góry (z Nieba) ściągamy na dół (na Ziemię). Istnieje pojęcie znaku hermetycznego w astrologii ezoterycznej Hermesa, co oznacza, że znak w którym aktualnie znajduje się Merkury, Hermes. Osoby urodzone w tym samym znaku Słońca i Merkurego mają niejako podwójny identyczny znak, który jest w ten sposób wzmocniony. Pamiętamy, że znak egzoteryczny oznacza położenie Słońca w pewnym przedziale kątowym do Punktu Barana na ekliptyce czyli pewien przedział długości ekliptycznej. Jednak jeśli jest noc, a Słońce i cały znak są pod horyzontem, sam znak ma niewielkie znaczenie, niewielki wpływ na urodzonego w takim czasie człowieka. Podobnie jest ze znakiem hermetycznym, który także największą siłę wpływu wykazuje, gdy Merkury razem z tym znakiem jest ponad horyzontem czyli ponad linia ascendent-descendent w horoskopach urodzeniowych. 

Tattwa - Dobowy zegar przemian

Co to jest tattwa i jak ją wykorzystywać w codziennym życiu 

Nazwa tattwa pochodzi z języka sanskryckiego (języka jogów i magów) i oznacza po prostu ruch, zasadę, prawo, żywioł. Tattwy można określić jako biorytm kosmiczny "średniego zasięgu", jako elementy czy żywioły, energie pięciu żywiołów działające w rytmie dobowym. Do tego samego pasma należy rytm dobowy, miesięczny, roczny. Istnieją cykle biorytmów długotrwałe sięgające setek i milionów lat jak również trwające ułamki sekund. Pełny cykl tattwiczny trwa 120 minut czyli 2 godziny zegarowe i nazywany jest Pańćatattwą. Pięć tattw w cyklu tattwicznym wyznacza jeden z najpopularniejszych rytmów do medytacji i innych ćwiczeń jogi oraz kalaripayat (sztuki walki). W tym czasie co 24 minuty następuje emanacja kolejnej tattwy, 5 razy 24 minuty daje równo 2 godziny zegarowe. Ze wschodniej medycyny wiemy także, że co 2 godziny aktywny jest inny meridian (nadi) jednego z organów wewnętrznych czyli inny obieg prany w narządach i systemach organizmu człowieka. 

Przemiany pięciu żywiołów - zegar tattwiczny

Zawsze o wschodzie Słońca w danym miejscu na Ziemi rozpoczyna działanie tattwa Akaśa (duch, eter, przestrzeń), często na kartonowych zegarach szczęścia oznaczana kolorem czarnym (jak niebo w nocy) lub kolorem indygo-fioletowym. Po niej, po 24 minutach następuje tattwa Wiatru (oznaczana zwykle jako zielona lub niebieska), a dalej w takich samych odstępach czasu tattwy: Ognia (czerwona lub pomarańczowa), Wody (biała) i Ziemi (żółta, złocista). Po upływie dwóch godzin cykl rozpoczyna się od nowa drganiami tattwy Akaśa (czarnej, indygo). Właśnie w takim dwugodzinnym cyklu zegar biologiczny odmierza także impulsy w nadis czyli w kanałach energetycznych organizmu. 

Wystarczy znać dokładny lokalny czas wschodu Słońca (Surya, Ravi) w danej miejscowości, aby określić fazę tattwy, a co za tym idzie, przeanalizować swoje działania, zaplanować je, dostosowując do rytmu kosmicznego działania żywiołów, elementów. Ruch obrotowy Ziemi trwa 24 godziny, a jej roczny ruch obiegowy wokół Słońca sprawia, że godzina wschodu Słońca w danej szerokości geograficznej zmienia się cyklicznie. Cykl ten powtarza się w kolejnym roku kalendarzowym. Księżyc obiega Ziemię w ciągu 28 dni, a jego przeciętna, średnia prędkość mierzona w stopniach wynosi 1 stopień na 2 godziny zegarowe, czyli 12 stopni na dobę. Natomiast obserwowane z Ziemi Słońce przemieszcza się ruchem pozornym około 1 stopień na dobę. Rytmy Tattwiczne tworzą impulsy kolejnych Tattw, Żywiołów, Elementów Przyrody. Cykl rozpoczyna się od wschodu Słońca, a każda Tattwa pulsuje przez 24 minuty. Tak więc Pięć Tattw, Pięć Żywiołów, przechodząc rytmicznie jedna w drugą, dokonuje w ciągu 2 godzin jednego pełnego Impulsu Zmiany (Przemiany), co jest ważne dla uzdrowicieli, bioenergoterapeutów, szamanów, cudotwórców czy akupunkturzystów. Pięć energii Żywiołów (Tattw) przechodzi przez każdy meridian w cyklu dwugodzinnym. 

Pentagram - gwiazda pięcioramienna

Pentagram - magiczna pięcioramienna gwiazda pitagorejska

Pentagram (gr. πεντάγραμμον), pentangle, pentalpha, gwiazda pentagonalna, gwiazda pitagorejska – figura geometryczna – wielokąt gwiaździsty foremny. Słowo pentagram pochodzi od greckiego słowa πεντάγραμμον (pentagrammon), od πέντε (pente), "pięć" + γραμμή (grammē), "linia". W wielu kulturach pentagram uważany jest za symbol magiczny. Gwiazda pięcioramienna (☆) jest często spotykanym ideogramem. Gdy jest narysowana za pomocą odcinków równej długości a kąt między ramionami w każdym z jej szczytów wynosi 36°, określana jest jako "złota gwiazda pięcioramienna". Gdy połączymy liniami prowadzonymi wewnątrz gwiazdy jej ramiona, otrzymamy pentagram - symbol o odniesieniach mistycznych i magicznych. 

Przykładowe sposoby skonstruowania pentagramu: 

- Idealny pentagram powstaje poprzez wyrysowanie przekątnych pięciokąta foremnego i następnie zamazanie oryginału. Kreślimy odcinek z pierwszego wierzchołka pięciokąta do trzeciego, potem odcinek z trzeciego do piątego, z piątego do drugiego, z drugiego do czwartego i z czwartego do pierwszego.

- Można również wydłużać boki pięciokąta do momentu spotkania, otrzymując większy pentagram.

- Innym sposobem jest połączenie ramion gwiazdy pięcioramiennej liniami prowadzonymi wewnątrz niej.

- Kąt wewnętrzny pentagramu ma miarę 36°.

W pentagramie ukryty jest złoty podział, φ = (1+√5)/2 = 1.61803398... 

Pitagorejczycy nazywali pentagram ὑγιεία hugieia "zdrowie". Symbolika gwiazdy jest różna, chociaż krąży dookoła tego samego zagadnienia, a mianowicie - Boga. Gwiazda jest obrazem idei boskiej, według której porusza się świat; symbolem bóstwa; boskiego oka; Mesjasza; anioła; wzniosłej istoty, władcy przeznaczenia; boskiego ognia, światła, światła niebiańskiego walczącego z mocami ciemności; wiedzy o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, wróżbity, mądrości; (duchowego) przewodnika; nieskończoności, nieosiągalnego ideału, wiecznej szczęśliwości, szczęścia, sukcesu, nadziei; losu, doli, przeznaczenia; zasługi, stałości, czystości, czujności, wolności; duszy, ożywionych duchów, duszy bohatera; nieśmiertelności; natchnienia poetyckiego; człowieka, straży, kwiatu; wysokich lub zbyt wysokich ideałów. Często sens symboliczny gwiazd zależy od ich kształtu, liczby ramion, umieszczenia i barwy (jeśli występuje). Już za czasów starożytnych ludzie wierzyli, że określone gwiazdy odpowiadają opiekuńczej mocy odpowiednich bogów, czy też są duszami zmarłych wielkich ludzi. Indianie posunęli się dalej, stwierdzając że każdej zmarłej osobie odpowiada gwiazda i przodkowie "patrzą na nas z góry". 

Parapsychologia - Psionika - Psychotronika

Zjawiska PSI - Metapsychika - Parapsychologia - Psionika - Psychotronika

Współcześnie, w XXI stuleciu, jest wiele stron internetowych pod nazwą "Psychotronika", "Psionika" czy "Parapsychologia" brak jest chociaż jednej na której byłoby solidne elementarne wprowadzenie w zagadnienia którymi zajmuje się psychotronika jako nowoczesna dyscyplina nauki, spadkobierczyni dawnej parapsychologii (metapsychologii). Większość stron jakie znajdujemy w internecie to jedynie reklamy mniej lub bardziej popularnych polskich szkół psychotronicznych. Niniejszy artykuł wypełnia chociaż trochę tę zasadniczą lukę w dziedzinie psychotroniki i parapsychologii, acz powinno się gwoli historycznej ciągłości dodać, że zanim pojawiła się nazwa parapsychologia (od 1889), wszelkie odnośne przedmioty badań znane były pod jeszcze starszą nazwą okultyzmu czyli wiedzy tajemnej, sekretnej. Psychotronika oraz psionika to nazewnictwo najnowsze odnoszące się do tej części nauk tajemnych, które badane są aktualnie współczesnymi metodami naukowymi. Trzeba także pamiętać, że z danej parapsychologii w XIX-tym i na początku XX-tego wieku jeszcze wyłoniła się współczesna psychologia i psychoterapia, w tym psychosynteza czy psychologia transpersonalna. 

Psychotronika - interdyscyplinarny dział nauki utworzony oficjalnie w 1973 roku na naukowym I Międzynarodowym Kongresie Badań Psychotronicznych w Pradze, na którym podjęto decyzję o konieczności podjęcia szeroko zakrojonych badań nad różnymi - niezbadanymi dotąd, bądź kategorycznie odrzuconymi przez ateistyczną część naukowców - zjawiskami. Definicja zmodyfikowana na Pierwszym Polskim Kongresie Psychotroniki przez Radę Naukową ds. nomenklatury w Łodzi 26 października 1991 roku: Psychotronika - nauka interdyscyplinarna, mówiąca o siłach działających na odległość i o interakcjach zachodzących pomiędzy organizmami żywymi, a ich środowiskiem, przy czym pojęcie środowiska jest rozszerzone do wpływów Układu Słonecznego i kosmosu. Tematyka psychotroniczna, dawniej metapsychiczna, tematyka zjawisk i mocy paranormalnych, okultnych była typowa dla wszelkich spotkań Mistrza Saint Germaina znanego także jako Mag Rakoczy na dworach królewskich całej Europy od Hiszpanii, przez Francję i Niemcy po Rosję, a także od Szwecji aż po Włochy i Grecję. 

Psychotronika jako nauka współczesna z pogranicza XX i XXI wieku korzysta z dorobku fizyki, psychologii, biofizyki, geologii oraz antropologii. Nazwę tę zaproponował francuski inżynier Fernand Clerc. Psychotronika wchłonęła między innymi tematykę parapsychologiczną, stawiając sobie wcześniej za cel naukowe poznanie fizykalnych przyczyn takich zjawisk, jak telepatia, psychokineza, zjawiska mediumiczne. Szczególnym obiektem badań w psychotronice jest "pole energetyczne", odróżniające się od pól energetycznych znanych nauce (elektrycznego, magnetycznego) swoją strukturą, nieuchwytną dla jakiegokolwiek aparatu badawczego mogącego dać sprawdzalny wynik badania, określaną przez szereg koncepcji teoretycznych, wśród których na czoło wysuwają się teorie "biograwitacji" i "pola morfogenetycznego". Koncepcje te wywołują szereg sporów we współczesnej nauce, szczególnie ze względu na nieintersubiektywny charakter badań, w których nader trudno jest uzyskać powtarzalne i przewidywalne wyniki. 

Rozwój duchowy i ścieżka próbna

Rozwój Duchowy - Ezoteryczna Ścieżka Próbna 

Ścieżka Próbna poprzedza Ścieżkę Wtajemniczenia, Ścieżkę Świętości i jest przygotowaniem do Wtajemniczenia. Oznacza ona takie okresy w życiu człowieka, w których decyduje się on coraz mocniej stanąć po stronie sił prowadzących do ewolucji i pracować nad kształceniem swego charakteru. Kandydat na ucznia duchowego bierze się w garść, rozwija właściwości, których brak odczuwa, i gorliwie usiłuje opanować osobowość. Z własnej i nieprzymuszonej woli rozwija ciało przyczynowe (sutrama-manas), uzupełnia jego braki i usiłuje zeń uczynić właściwe naczynie dla pierwiastka duchowego, dla boskiej duszy, dla atmana. Podczas pierwszej inicjacji planetarnej zwanej pierwszym wtajemniczeniem duchowym boskie dziecię rozpoczyna swoją pielgrzymkę boską drogą ku pełni świętości. Pierwsze wtajemniczenie jest początkiem podążania po niebiańskiej Bożej Drodze. Ścieżka Próbna to okres przygotowania przed podjęciem inicjacji i ścieżki wtajemniczenia duchowego. Na ścieżce próbnej, przygotowawczej pewna budowla sprawiedliwego życia, właściwego myślenia i postępowania musi zostać wzniesiona, aby kandydująca do ścieżki wtajemniczenia osoba mogła podjąć proces pierwszego wtajemniczenia duchowego, które w swej istocie jest bardzo silną siedmioczęściową transformacją. 

Duchowe wtajemniczenie jako spływ boskiego światła

Nieśmiertelnym przeznaczeniem budzących się ku wtajemniczeniu dusz ludzkich jest osiągnięcie świadomości Wyższej Jaźni, świadomości Duszy, Atmana, a następnie świadomości Ducha Bożego, Brahmana (Elohim, Allah). Na ścieżce próbnej, przygotowawczej, człowiek uczy się przede wszystkim poznawania siebie i swoich wzorców funkcjonowania, stwierdzania swoich słabostek oraz ich naprawiania, eliminowania. Uczy się on także pracować w roli niewidzialnego pomocnika i przez kilka żywotów wdrażany jest do tego rodzaju pracy służenia innym bezinteresownie. Później, gdy kandydat/ka do ścieżki wtajemniczenia poczyni postępy, odpowiednio udoskonali i uszlachetni swój charakter, rozświetli osobowość boskim światłem, można taką osobę powołać do odpowiedniej duchowej pracy. Uczy się osobę kandydującą podstaw Mądrości Bożej, które musi ugruntować i umocnić, utrwalić, a także wprowadza się na końcowe stopnie Kolegium Duchowej Nauki Bożej czyli Wiedzy Ezoterycznej, Mistyki. Uczeń jest już wtedy osobiście znany któremuś z wielkich mistrzów duchowych Hierarchii Światłości i pozostaje pod opieką starszych uczniów tego Mistrza Mądrości w celu określonego nauczania. Jeśli kandydat/ka czyni odpowiednie postępy pozostaje pod kierownictwem ucznia wtajemniczonego zgodnie z zasadą starszeństwa rangi mądrości i mocy duchowej. 

Bardziej rozwinięte jaźnie i te, które skłaniają się ku życiu duchowemu, a nie wstąpiły jeszcze na ścieżkę próbną, słuchają nauk uczniów ze ścieżki próbnej, a czasem tworzy się dla nich wielkie grupy, które ku ich pożytkowi prowadzą wtajemniczeni pierwszego i rzadziej drugiego stopnia wedle jednego z siedmiu promieni skupienia świadomości o jakich naucza ezoteryczna wiedza tajemna. Praca tych grup jest raczej bardzo początkująca i podstawowa, jakkolwiek ze światowego punktu widzenia jest odrobinkę okultystyczna czy ezoteryczna. Pod nadzorem instruktorów jaźnie te uczą się jak być pomocnikami przy czym tych ostatnich wybiera się zwykle z pośród najbardziej rozwiniętych duchowo, rozświetlonych boskim światłem. Bardziej zaawansowani i ci, którzy znajdują się już na ścieżce próbnej i zbliżają się do wrót planetarnej inicjacji, zatrudnieni są w tym, co można by nazwać pracą wyspecjalizowaną, i tworzą grupę pomocników, asystentów dla członków Duchowej Hierarchii Mistrzów Mądrości. 

Siedem Promieni Ewolucji Dusz Ludzkich

Siedem Promieni Ewolucji Dusz Ludzkich

Koncept Siedmiu Promieni Ewolucji Dusz pochodzi z tajemnej wiedzy Wschodu, a znany był już grupom teozofii, białej magii, okultyzmu i ezoteryki w XIX wieku. Wiedzę o Siedmiu Promieniach przekazywano na spotkaniach członków tajemnych szkół, grup i bractw ezoterycznych w sekrecie, często tylko tym, którzy dłużej i głębiej zaangażowali się w studia nauk hermetycznych. Wiedza ta znana była wtajemniczonych w misteria ezoterycznego i hermetycznego Braterstwa Mitry (Mithra). 

Siedem Promieni Ewolucji Dusz

Promienie kosmiczne, niebiańskie, promienie ewolucji dusz są bardzo ważnym aspektem, falą energii z kosmosu, z niebios, ze źródła, od Stwórcy dusz. Jest wiele typów promieni napływających na Ziemię z trzech lub więcej uniwersalnych poziomów niebiańskich, z trzech hierarchii anielskich. Każdego z nas prowadzi czy raczej wspiera co najmniej jeden promień kosmiczny, promień świadomości, promień ewolucji duszy (atmana). Głównym jest osobisty promień duszy, chociaż wielu z praktykujących ma 2 lub więcej prowadzących promieni. Jednak aby połączyć się z uniwersum potrzebne jest 7 promieni kosmicznych. Dusze wyżej duchowo rozwinięte są zasilane promieniami o wyższych oktawach z wyższych poziomów kosmicznych. Budząca się energia Kundalini Śakti w większym stopniu jest uzależniona od promieni kosmicznych. Kiedy w ciele następuje większa aktywność Energii Kundalini i przyłączenie się 7 promieni następuje zjednoczenie człowieka z Uniwersum, z Paramatmanem. Taki człowiek jest w pełni połączony z 7-ma kosmicznymi ośrodkami. 

Uczniowie ścieżki duchowego rozwoju ewoluują w obrębie jednego z siedmiu głównych promieni ewolucji dusz. Można powiedzieć, że trzy promienie aspektu oraz cztery promienie atrybutu wyznaczają siedem klas ewolucji dusz z jakimi stykają się mistrzowie Duchowej Hierarchii. Siedem promieni ewolucji to okultystyczny koncept, który rozprzestrzenił się w wielu dawnych religiach misteryjnych i szkołach hermetycznej duchowości. Tajemna Wiedza o siedmiu promieniach znana jest dobrzy przynajmniej od VI wieku p.e.ch. (BCE), zarówno wśród Aryan (Ariów) w Indii jak i w zachodniej kulturze duchowości i ezoteryki. Wiedza o siedmiu promieniach ewolucji dusz widoczna jest w gnozie i tradycjach mitraickich, które rozpowszechniały się w Cesarstwie Rzymskim. Nawet podziały niebios na siedem sfer, liczba siedmiu archaniołów w ezoterycznym chrześcijaństwie i kabale czy siedem inicjacji wtajemniczających w kolejne poziomy Szkół Ezoterycznych pokazują ślady wiedzy o siedmiu promieniach. Każdy z Promieni Świadomości wchłaniany jest przez system energetyczny człowieka oraz szczególnie przez jeden z ośrodków rozwoju świadomości czyli przez jedną z ćakr. 

Centiloquium - Astrologia w aforyzmach

Astrologia - Sto aforyzmów Ptolemeusza 

Zapraszamy do zapoznania się lub przypomnienia sobie aforyzmów astrologicznych Centiloquium przypisywanych Ptolemeuszowi zawartych w „Centiloquium” – popularnemu już od prawie 1800 lat zbiorowi 100 podstawowych zasad interpretacji horoskopów. Jego pierwsze nowożytne tłumaczenie na język polski opublikowane zostało w Polskim Kalendarzu Astrologicznym na rok 1937. 

Klaudiusz Ptolemeusz

Wiele reguł dotyczy zdrowia, choroby i śmierci - tematyce, które należy do bardzo podstawowych w analizowaniu zdarzeń ludzkiego losu i przeznaczenia. Centiloquium - sto aforyzmów astrologicznych Ptolemeusza to w swej istocie wypiski z dzieła Tetrabiblos, Czworoksiągu Ptolemeusza poświęconego astrologii, aforyzmy, które pilnie studiowano, analizowano i rozważano w czasie kształcenia młodych astrologów i magów. 

Sto Aforyzmów Ptolemeusza zostało bardzo spopularyzowanych około X wieku, gdy egipski matematyk Ahmad ibn Yusuf al-Misri napisał do nich swoje komentarze. Wszystkie starożytne arabskie tłumaczenia Centiloquium zawierają podział na osiem rozdziałów, jak u Yusuf  ibn al-Daya, który zostaje zachowany w tym tłumaczeniu. Przez wieki aforyzmów tych uczono się na pamięć, a mistrzowie astrologii czy magii objaśniali znaczenie każdego z nich swoim uczniom na licznych przykładach. Centiloquium to astrologia w stu pigułkach aforyzmów. 

CENTILOQUIUM - Klaudiusz Ptolemeusz 

POLSKI KALENDARZ ASTROLOGICZNY na rok 1937, 

wydany w Bydgoszczy zawiera CENTILOQUIUM Klaudiusza Ptolemeusza.

Ptolemeusz (urodzony około 100 roku – zmarły około 168 roku grecki uczony pochodzący z Tebaidy) to nie tylko  astrolog. Napisał wiele dzieł z dziedziny matematyki, astronomii, geografii czy  muzyki. 

CENTILOQUIUM jest zbiorem 100 astrologicznych sentencji: 

New Age -Nowy Wiek - Ruch Nowej Ery

New Age - Epoka Wodnika - Ruch Nowej Ery i Nowej Ludzkości 

New Age - z ang., wymowa: [njuː eɪdʒ]; w spolszczeniu Nju Ejdż, także Epoka Wodnika, Nowa Era, Ruch Nowej Ery (RNE), Złota Epoka, Złoty Wiek, Nowy Złoty Wiek – złożony i wielowymiarowy, alternatywny ruch duchowo-kulturowy, zapoczątkowany w drugiej połowie XX wieku, wyrosły z przekonania, że ludzkość, pogrążona w głębokim kryzysie, znajduje się w punkcie zwrotnym pomiędzy dwiema epokami ("erami"). Źródeł poglądów Nju Ejdż oraz genezy całego ruchu można doszukiwać się w astrologii, teozofii, zwłaszcza w pismach Heleny Bławackiej i wielkiej ezoterycznej kontynuatorki jej myśli Alice Bailey (1880-1949), ważnej prekursorki New Age, w Księdze Urantii, antropozofii Rudolfa Steinera oraz kontrkulturze lat 60-tych XX wieku (np. ruch hippisowski). Jak w przypadku większych społecznych kultur duchowych takich jak buddyzm, chrześcijaństwo czy islam, trudno jest wskazać absolutnie wszystkie źródła leżące u podstaw zaistnienia danej kultury duchowej.

Duchowa Praca Zjednoczonych Narodów Wyzwolonej Ludzkości

New Age jako synkretyczny kierunek filozoficzny może być scharakteryzowany jako monizm, panteizm, a także pewnego rodzaju etyczny indywidualizm i woluntaryzm, po trochu nawiązuje do indyjskiej Wedanty oraz Adwaita Wedanty. Zakłada, iż wszyscy są jednością, a poczucie odrębności jednostki od świata i innych istot jest uświadomieniem sobie własnego ego przez umysł. Ruch Nju Ejdż zaleca wiele praktyk, mających na celu zjednoczenie ze światem. Są to np. medytacja, koncentracja, relaksacja, afirmacja, joga, reiki, medytacje Wniebowstąpionych Mistrzów takich jak Elmoryah, Śiwa czy Saint Germain. Zwolennicy Ruchu New Age deklarują, iż uznają wolną wolę każdej istoty ludzkiej za najwyższe dobro i szanują dobroczynne decyzje każdego człowieka. Filozofia New Age głosi, że każdy jest równy każdemu. New Age jest także często łączony z psychologią perennis (psychologią wieczną) o której mówił, między innymi, Aldous Huxley mając na myśli wiedzę o duchowości i jedności człowieka ze światem, bliskiej temu, o czym mówi panteizm. 

New Age generalnie jest kontynuacją duchowych i metafizycznych tradycji gnostyckich, wiele czerpie również z religii orientalnych, ze współczesnych nauk szczegółowych i naukowych hipotez z pogranicza nauki. Ruch New Age w Polsce rozwija się już od ponad 30 lat. Bezpośrednim jednak źródłem tej duchowej filozofii Nju Ejdż jest XIX-wieczna teozofia, biała magia, a także antropozofia. New Age wykorzystuje też wiele koncepcji filozoficznych i religijnych, odpowiednio definiując je dla celów synkretycznych, jako że dobra i zdrowa filozofia powinna być wewnętrznie spójna i logiczna. Nowością tu jest wykorzystanie nauki i techniki lub powoływanie się na nie. Teozofia to rodzaj mistycyzmu i gnostycyzmu rozpropagowany zwłaszcza w XIX wieku przez Towarzystwo Teozoficzne Heleny Bławackiej. Podkreśla niezbędną jedność duchowych i materialnych składników wszechświata. Poszukuje ukrytych sił, które sprawiają, że materia i duch oddziałują na siebie w taki sposób, że umysły ludzkie i boskie w końcu się spotykają, a wtedy następuje moment oświecenia. Gnoza to ogólnie pewna forma wiedzy, która nie jest intelektualna, ale wizjonerska lub mistyczna i, jak się uważa, została objawiona. Może ona połączyć człowieka z boską tajemnicą. Gnoza była bardzo rozpowszechniona w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, zwalczana przez satanistycznych inkwizytorów kościoła katolickiego jako nauka niemożliwa do pogodzenia z brutalną i zaborczą polityką imperialistyczną Rzymu oraz Watykanu. 

Aksjomat Podstawowy Astrologii

Wpływ Światła - Podstawowy Aksjomat Astrologii 

Aksjomat to takie twierdzenie, które uchodzi za oczywistość i dlatego go nie udowadniamy, za podstawę na której buduje się system przekonań i obraz świata. Nie ma geometrii bez aksjomatów, a kto chodził do szkoły na pewno rozumie czym jest aksjomat w planimetrii (geometrii płaskiej). Za to odwołując się do aksjomatów można dowodzić innych twierdzeń. 

Współczesna astrologia traci swoją zdolność opisywania ludzkich charakterów, przepowiadania przyszłości i ludzkich losów czego główną przyczyną jest zatracenie wiedzy o aksjomatach na których astrologia powstała. Tylko nieliczni astrolodzy w XX wieku raczyli przypominać zainteresowanym aksjomaty astrologii jako starożytnej wiedzy i mądrości. Aksjomaty tak samo są ważne w matematyce i geometrii, jak i w filozofii, teologii czy systemie wieszczenia, prognozowania i przepowiadania przyszłości.

Pas Zodiaku na nieboskłonie - rysunek orientacyjny

Warto zatem przypomnieć podstawowy aksjomat astrologii, założenie przyjęte jako pewnik na podstawie którego cała praktyczna wiedza astrologiczna powstała, a przecież każdy system wróżebny posiada jakiś aksjomat czy aksjomaty na których opiera swoje istnienie i interpretacje. Raczej nie uświadczymy tego na rozmaitych tandetnych kursach pseudoastrologii czy astropsychologii proponowanych przez różne równie tandetne organizacje twierdzące, że zrzeszają astrologów w Polsce, Europie czy Ameryce. Wpływ, siła czy moc światła to podstawowy aksjomat astrologii, która sama wprowadziła pojęcie magnitudo. 

Podstawowym aksjomatem astrologii na którym jako na kosmicznej zasadzie opiera się astrologia jest oddziaływanie, wpływ światła na ludzi i zwierzęta oraz rośliny, na przyrodę. Im większe, jaśniejsze wizualnie światło, im większa jasność obiektu, tym większy wpływ na kształtowanie ludzkich losów i charakter człowieka. Aksjomat Wpływu Światła, aksjomat jasności świecącego obiektu oznacza, że tak czy owak, Słońce i Księżyc oraz Wenus jako najjaśniejsze obiekty na niebie, w czasie swojej widoczności, mają największy wpływ na ludzkie losy, na kształtowanie charakteru i losów istot. Z aksjomatu wprost wynika, że to, czego na niebie nie widać, nie ma znaczącego wpływu na ludzkie losy, nie ma istotnego czy szczególnego wpływu na kształtowanie charakteru. I oczywiście, nie ma sensu zajmować się małymi obiektami, których światło nie jest wyraziście widoczne. 

Najsilniejsze światła świecące na niebie, ponad linią horyzontu, to Słońce, Księżyc, a dalej Syriusz, Wenus, Jowisz... Światło, czyli świecący obiekt musi jednak znajdować się ponad linią horyzontu, ponad linią ascendent-descendent, aby jego promienie miały bardziej znaczący wpływ na ludzki los czy kształtowanie charakteru. Wszystko to, co jest poniżej linii horyzontu i aktualnie nie świeci na badaną osobę jest znacząco mniej istotne, a często nieistotne, wyłączone, wygaszone, pozbawione wpływu na badaną osobę czy obiekt, chociaż wywierać może wpływy jako tło wydarzeń...  

Otwarcie Serca - Mistrz El Morya

Otwarcie Serca - Rozwój Duchowy - Mistrz El Morya 

Uważna i skupiona koncentracja na Mistrzu takim jak El Morya umożliwia boskim energiom stopienie się  z ludzkim sercem podczas gdy wyraża się boską świadomość światła i mądrości. Brahman - Stwórca wyraził życzenie, aby ludzkość w czasie okresów olbrzymiego wzrostu świadomości doświadczyła przebudzenia czakry serca, anahata ćakry. Przebudzenie takie jest doświadczane bardziej intensywnie przez tych, którzy są świadomi tego procesu, ale wszyscy doświadczają tego, że z ich czakrą serca, zwłaszcza podczas snu pracują wzniesieni mistrzowie. Zwykle nie więcej niż 1/16 całej ludzkiej populacji w Kali Judze doświadcza wzmożonego przebudzenia ośrodka sercowego. 

El Moryah - Vajrasattva - Adhibuddha

Co ponad 2 tysiące lat wchodzimy w nowy cykl kosmicznej energii, zatem potrzebne jest wiele przygotowań, chociaż wejście w nowy cykl trwa około 400 lat, a rozpoczęło się z końcem XIX wieku. Mistrzowie Światłości jak Mistrz Jupieter, Mistrz Kuthumi, Mistrz El Morya czy Mistrz Saint Germain, przyjęli wibrację światła, pochodzącą z serca Brahmana - Stwórcy i teraz ucieleśniają, podtrzymują i dzielą się boskim światłem i świadomością w miarę potrzeby. Działają  jako strażnicy boskiego światła (daiva jyoti), ale wielu wzniesionych, niebiańskich mistrzów również pracuje z tą energią, aby pomóc zintegrować ją w czakrach serca duchowej awangardy ludzkości. Wzniesieni mistrzowie, a także wedyjscy dewowie jak Indra, Waruna, Agni, Wayu czy Ambara, Mahadewa, będący przewodnikami wszystkich poszczególnych głównych typów osób są proszeni o kierowanie energii, którą mistrzowie wysyłają do czakry serca każdej z tych osób, z którymi pracują.  

Wibracja boskiego światła Wiragi ma kolor lawendowo-niebieski i może budzić uczucia ukojenia, uspokojenia i odprężenia. Lawendowo-niebieskie światło ma na celu uspokojenie i rozluźnienie energii czakry serca, zwłaszcza na jej obrzeżach – po to, aby możliwe się stało rozszerzenie, przebudzenie i rozwinięcie świadomości czakry serca, jak również aby mogła ona wyrażać większą ilość światła. Lawendowo-niebieskie światło uzdrawia również ból w czakrze serca, niezależnie od tego, czy jego powodem jest oddzielenie od Stwórcy, zerwane relacje, śmierć bliskich osób czy też czyjeś osądy. Wszystkie przejawy bólu, utrzymywanego w czakrze serca, będą ukojone, dzięki czemu łatwiejsze stanie się uświadomienie sobie, puszczenie i uzdrowienie w czakrze serca wszelkich niepotrzebnych energii. Gdy weźmie ona „głębszy oddech” i kojące energie się w niej zadomowią, dusza, dżiwatman (jivatman) w sercu, będzie w stanie rozszerzyć się i w pełniejszym stopniu promieniować.