ASCENDENT - Znak Wschodzący Horoskopu

Ascendent - Znak Wschodzący w Horoskopie 

Ascendent, Lagna - to bardzo ważny element horoskopu. Ascendent to taki sekretny znak zodiaku, który można poznać tylko dzięki dokładnej godzinie urodzenia. Mówi o tym, jakie wrażenie wywierasz na innych. Gdy ktoś w Europie lub Ameryce pyta cię: "Spod jakiego jesteś znaku?" ma na myśli to, w jakim znaku zodiaku przebywało Słońce w momencie twoich narodzin. Na Wschodzie, w Arabii, Persji i Indii na pytanie o znak zodiaku podawano zwykle znak w którym przebywa Księżyc, gdyż lepiej oddaje osobowość i charakter człowieka. Prawda jest taka, że znak słoneczny pokazuje tylko ogólne cechy charakteru właściciela horoskopu natalnego. Równie ważny, a nawet ważniejszy jest bowiem znak wschodzący, czyli Ascendent (to nie tylko punkt na kole horoskopu ale cały Znak Zodiaku, a dokładniej stacja księżycowa, Nakszatra oraz Dekana (Dekanat, Drekkana) jakie przechodzą przez horyzont na Wschodzie, przez linię wschodzenia ciał niebieskich tak, aby stawały się widoczne). Ascendent w horoskopie urodzeniowym to bardziej naukowo punkt przecięcia horyzontu i ekliptyki (linii drogi Słońca przez Zodiak) w momencie twojego przyjścia na świat. Trzeba znać jak najdokładniej godzinę swojego urodzenia, najlepiej z dokładność do przynajmniej czterech minut. 

O czym mówi Ascendent (Lagna)? 

Ascendent to twarz, jaką pokazujesz światu, pierwsze wrażenie, jakie wywierasz na innych. Wpływa na twój wygląd zewnętrzny, zachowanie, upodobania do określonego stylu ubierania się. Co ciekawe, ascendent może wzmacniać lub osłabiać cechy słonecznego znaku. Załóżmy przykładowo, że osoba urodziła się w znaku Barana, który słynie z tego, że jest energiczny, pewny siebie i robi dużo zamieszania. Okazuje się jednak, że ma ascendent przykładowo w nieśmiałych i wrażliwych Rybach. Otoczenie może więc odbierać osobę nie jako hałaśliwego Barana, ale jako delikatną i wycofaną Rybkę, myląc się znacząco w ocenie charakteru (trzeba dłużej pobyć z osobą, aby zauważyć co skrywa maska Rybki na Baranim Słońcu). Zdarzają się też sytuacje, gdy mówimy, że ktoś jest "typowym Lwem" czy "typowym Skorpionem" – zwykle dzieje się tak wtedy, gdy dana osoba ma Słońce i ascendent w tym samym znaku. W takim wypadku ascendent wzmacnia bowiem cechy znaku słonecznego. Jest tak najmocniej dla koniunkcji czyli Słońce i Ascendent w tej samej Dekanie lub/i w tej samej Stacji Księżycowej (Arabskiej, Perskiej czy Indyjskiej Nakszatrze). 

Ascendent to ważny punkt w horoskopie, a szerzej bardzo ważny Pierwszy Dom i Znak horoskopu. Należy do astrologicznej Świętej Trójcy (ASCENDENT, SŁOŃCE, KSIĘŻYC), określającej trzon naszej osobowości. Najważniejsza w ustaleniu położenia ascendentu jest dokładna godzina urodzenia, ponieważ osie kosmogramu wędrują bardzo szybko, co 4 minuty zmienia się jeden stopień, a znak zodiaku ma 30 stopni czyli co dwie godziny zegarowe zmienia się znak zodiaku na ascendencie. Ascendent, znak ascencdentu i dekanat pokazuje, jak zachowujemy się w sytuacjach nowych, w czasie zaskoczenia, w sytuacjach nieznanych. Raz do roku kiedy Słońce tranzytuje poprzez nasz Ascendent (poprzez Znak Ascendentu przez około miesiąc, a przez stopień przez jedną dobę) czujemy zwykle przypływ sił, więcej radości i optymizmu, jesteśmy bardziej towarzyscy, a szczęście nam sprzyja. To taki doroczny tranzytowy solarny dzień ponownych narodzin! Dla dawnej astrologii profesjonalnej, w tym helleńskiej, perskiej, arabskiej i indyjskiej, ważniejsze jest położenie Ascendentu (Lagna) od położenia natalnego Słońca, które jest istotniejsze dla tej części astrologii, która służy jedynie rozrywce, gdyż znając dzień łatwo znajdujemy położenie Słońca i coś tam możemy powiedzieć człowiekowi w postaci paru rad na przyszłość. 

Ascendent to w astrologii punkt na ekliptyce zwanej Drogą Słońca (Ravi-Margah, Heliodrom), który wschodzi w określonym momencie i miejscu na Ziemi. Jego położenie uzależnione jest od dokładnego czasu wydarzenia i współrzędnych geograficznych danego zdarzenia (narodzenia człowieka, ślubu, rozpoczęcia budowy domu, przeprowadzki, rozpoczęcia wojny, otwarcia fabryki etc). Tradycyjne źródła wiedzy astrologicznej głoszą, że Ascendent jest jednym z najważniejszych i najbardziej "czułych" punktów w horoskopie, który ma wpływ na wygląd człowieka, jego osobowość, pierwsze wrażenie wywierane na innych, sposób w jaki wchodzi w relacje z otoczeniem, a nawet nastrój, jaki panował podczas jego narodzin. 

Planety w Domach Horoskopowych

Planety w domach horoskopowych 

W horoskopie występuje dwanaście domów (gr. σπίτι), które odpowiadają znakom zodiaku ustawionym tak, jakby Punkt Barana (stopień zerowy znaku Barana) znajdował się w pozycji stopnia Ascendentu. Raz na dobę wszystkie znaki zodiaku pokrywają się z domami. Każdy z domów odpowiedzialny jest za inną sferę życia człowieka. Domy horoskopowe symbolizują typowe sytuacje życiowe, czyli obszary rodzinnej, zawodowej i społecznej aktywności, w których uzewnętrzniają się energie planet i gwiazd stałych, ozdobione kolorytem zawiadujących nimi znaków zodiaku. Archetypowe działanie astrologicznych Świateł, planet i gwiazd stałych, zmodyfikowane jest specyficznymi powiązaniami z pozostałymi energiami horoskopowymi, wynikającymi z aspektów zachodzących w układach z pozostałymi planetami w horoskopie.

Domy równe i całkowite gdy Ascendent jest na stopniu zerowym 0 znaku Barana

Sygnifikacje domów horoskopowych wskazują na predyspozycje do podejmowania działań w określonych domenach naszej egzystencji, oraz nastawienie do doświadczeń z tych konfrontacji płynących. Położenie Światła (Słońce, Księżyc), planety lub gwiazdy stałej w określonym domu horoskopu może podpowiedzieć nam, w jakim obszarze ludzkiej aktywności mamy szansę optymalnego wykorzystania swoich zdolności, określonych przez znaki zodiaku właściwości charakteru i potencjału osobowości jakim dysponujemy. Domy w szczególności służą do analizowania kosmicznego wpływu istotnych z punktu doświadczenia astrologów gwiazd stałych oraz gwiazdozbiorów i asteriksów czy asteryzmów (stacji gwiazdowych, małych konstelacji, grup gwiazd stałych o podobnym wpływie). Istotna jest także analiza smoczych Węzłów Księżycowych Rahu i Ketu w domach horoskopowych, gdyż Rahu i Ketu od zawsze traktowane są jako planety astralne z uwagi na poruszanie tych punktów zaćmieniowych wzdłuż ekliptyki. Domy i znaki zodiaku w których są aktualnie Rahu i Ketu także stanowią ważną oś wpływów w horoskopie. Księżyc w szczególności, ale także Słońce i inne obiekty spośród planet, nieco inaczej interpretujemy jak są w pobliżu węzłów zaćmieniowych, szczególnie na tak zwanych pierścieniach zaćmieniowych czyli na stopniach występowania zaćmień wokół węzłów, gdzie nabierają więcej cech mrocznych, ciemnych, szkodliwych, uszkadzających, maleficznych. 

Cały Znak (greckie: Zoidia, Zoidion) Wschodzący jest Pierwszym Domem (grecki: Topos). Cały Znak, w którym wypada stopień Ascendentu (Wschodzenia), jest uważany za Pierwszy Dom, a następujące po nim znaki są traktowane jako kolejne Domy, w kolejności. Stopień Ascendentu to punkt unoszący się gdzieś w pierwszym domu i w znaku pierwszego domu, i chociaż nadal wyznacza horyzont po wschodniej stronie nieba, wyznaczając które stopnie twojego znaku wschodzącego są nad horyzontem, a które poniżej horyzontu, nie oddziela pierwszego domu od dwunastego domu.

Najwcześniej w tradycji astrologicznej pojawiły się pojęcia domów kątowych i wpływów gwiazd stałych oraz planet widzialnych na niebie się tam znajdujących. Przypisuje się im szczególnie ważne znaczenie i istotne właściwości. Są to domy: pierwszy (Asc), czwarty (IC), siódmy (Dsc) i dziesiąty (MC). Wierzchołki, czyli miejsca początkowe tych domów, posiadają swoje odrębne nazwy i są uznawane za jedne z najważniejszych punktów interpretacyjnych w każdym horoskopie:

Dom I – Ascendent, czyli znak wschodzący, to sposób, w jaki nas widzą inni ludzie, postrzeganie naszej osoby przez najbliższe środowisko, manifestowanie własnej osobowości, poczucie własnego JA, cechy wyglądu zewnętrznego, nasz sposób bycia. 

Zapamiętajmy, że starożytna astrologia nazywa pojęciem Ascendent (dosłownie: Wschodzący), CAŁY ZNAK, który wschodzi, przecina Horyzont i się wyłania, i ten pierwszy Znak Wschodzący jest Pierwszym Domem (Domy równe, całkowite, pełne)! 

Dom IV – Imum Coeli, czyli głębia nieba, to nasze psychiczne wnętrze, poziom emocjonalności, siła w rozumieniu stopnia zintegrowania osobowości, rodzaj reakcji na zmiany w najbliższym otoczeniu, charakter życia wewnętrznego, poczucie intymności. Przy predykcyjnych domach równych jest to dom w którym wypada IC.

Dom VII – Descendent, czyli znak zachodzący, to zdolność i chęć do nawiązywania kontaktów, intensywność relacji z otoczeniem, świadomość pochodząca z kontaktów partnerskich, towarzyskich i zawodowych, charakter specyficznej dla nas percepcji otoczenia. 

Zapamiętajmy, że starożytna astrologia nazywa pojęciem Descendent (dosłownie: Zachodzący), CAŁY ZNAK, który zachodzi, przecina Horyzont i znika, i ten siódmy (od Ascendentu) Znak Zachodzący jest Siódmym Domem (Domy równe, całkowite, pełne)! 

Dom X – Medium Coeli, czyli środek nieba, to kariera zawodowa w rozumieniu reagowania na potrzeby, warunki i wymogi środowiska społecznego, zdolność do asymilacji z otoczeniem, indywidualne ambicje zawodowe i sposób ich realizacji, miejsce w życiu publicznym. Przy predykcyjnych domach równych jest to dom w którym wypada MC.

Astrologia - Królowa Nauk i Korona Wiedzy

Astrologia - Starożytna Królowa Nauk i Pradawna Królowa Wiedzy Naukowej, Korona Wiedzy  

KRÓLOWA NAUK - ASTROLOGIA - sięga swoimi korzeniami początków istnienia samej ludzkości. W ostatnim czasie, w latach 2010-2015  archeologowie odkopali kość sprzed 30 tysięcy lat, na której znajdują się znaki przedstawiające najprawdopodobniej poszczególne fazy Księżyca. Kromlechy, wielkie kamienne kręgi, jak ten w Stonehenge w Anglii, uważa się za skomplikowane obserwatoria astrologiczne dawnych czasów, świadczące o zainteresowaniu człowieka pierwotnego zjawiskami zachodzącymi na niebie. We wczesnych kulturach Azji, Europy i Ameryki wznoszono ogromne budynki służące jako strażnice i obserwatoria, z których kapłani mogli obserwować nocne niebo poszukując rozwiązania zagadki ludzkich losów. Dopiero jednak w suchym klimacie, pod bezchmurnym niebem Mezopotamii, astrologia zyskała kształt przypominający nieco jej współczesną formę. Pięć tysięcy lat p.e.ch., kapłani i magowie Babilonii obserwowali gwiazdy i nadawali im nazwy. Około roku 700 p.e.ch., mieli na pewno określony zasięg zodiaku oraz nadali nazwy jego dwunastu częściom, które przetrwały do dnia dzisiejszego. Poszczególnym planetom przypisywali dobre lub złe cechy, rozpoczęli także badania nad interpretowaniem aspektów - kątów pomiędzy dwiema planetami, uważanych za znaczące. Astrologia rozszerzała swój zasięg od Babilonii po Egipt i Grecję. Niektórzy spośród egipskich faraonów ozdabiali astrologicznymi symbolami swoje grobowce. Jednak w Egipcie astrologia zaczęła cieszyć się wielką popularnością dopiero na długo po złotej epoce faraonów. 

Tajemnice astrologii chrześcijańskiej - podręcznik

Astrologia jaką znamy dzisiaj rozwinęła się w Grecji. Grecy kojarzyli Słońce, Księżyc i planety ze swoimi bogami i boginiami. Na przykład planetę Wenus identyfikowali z Afrodytą, boginią miłości, Jowisza zaś z Zeusem, największym spośród wszystkich bogów. Babilończycy oceniali wpływ danej planety zgodnie z jej wyglądem, wierzyli, że Jowisz oddziałuje korzystnie, kiedy świeci białym światłem, niekorzystnie zaś gdy jest czerwony, Grecy natomiast nie przywiązywali wagi do wyglądu planet. Zamiast tego jednym planetom przypisywali stałe cechy pozytywne, zwane "beneficzne", innym negatywne, "maleficzne". Do grupy benefików należała planeta Zeusa Jowisz, do grupy malefików - Mars, utożsamiany w Grecji z Aresem, krwawym bogiem wojny. Grecy nadawali planetom cechy osobowości bóstw niebiańskich, dokonali połączeń praktycznych technik babilońskich astrologów z filozofią głoszoną przez swoich największych myślicieli, co dodało astrologii duchowe go splendoru. To właśnie Grecy spopularyzowali ideę stawiania horoskopów urodzeniowych zwanych natalnymi. Umożliwili jednemu z babilońskich astrologów założenie szkoły astrologicznej na wyspie Cos w roku 280 p.e.ch., a począwszy od roku p.e.ch., wydali wiele podręczników na ten temat. Najważniejszym spośród nich był Tetrabiblos, spisany już w II wieku e.ch., przez Klaudiusza Ptolemeusza z Aleksandrii, największego astronoma i astrologa starożytności. Atlasy i katalogi gwiazd i planet wykonane przez Ptolemeusza aż do XVII wieku pozostawały niedoścignione pod względem dokładności i precyzji, zaś jego Tetrabiblos był najprawdopodobniej najbardziej znaczącą pracą na temat astrologii, jaką kiedykolwiek napisano. Ptolemeusz zgromadził w swoim dziele większość wiedzy astrologicznej znanej w czasach mu współczesnych a pochodzącej z przeszłości. Zawierało ono wszystkie zasadnicze elementy, na bazie których rozwinęła się w późniejszym czasie współczesna astrologia, a także pełen zestaw danych niezbędny do obliczenia horoskopu. 

W czasach Ptolemeusza astrologia zaczęła stopniowo budzić coraz większe zainteresowanie wśród obywateli Imperium Rzymskiego. Bogaci i biedni, wolni i niewolnicy dostrzegli zalety astrologii i przyjęli jej zasady. August Wielki, pierwszy cesarz rzymski święcie wierzył w astrologię, między innymi z tego powodu przy jego urodzeniu astrolog Nigidiusz przepowiedział, że i stanie on "panem tego świata”. August kazał nawet bić monety z wizerunkiem Koziorożca -znaku pod którym się urodził. Najbardziej zagorzałymi i paranoidalnymi zarazem przeciwnikami astrologii byli w starożytności pierwsi chrześcijanie. Postrzegali ją jako naukę z gruntu pogańską i fatalistyczną, według której człowieka oczekuje określona i niezmienna przyszłość, wbrew twierdzeniom ich nawiedzonej religii. O możliwości zmian w ludzkim życiu i odkupieniu grzechów poprzez chrzest i inne sakramenty kościelne. Początkowo sprzeciw nie miał większego znaczenia. Pierwsi chrześcijanie byli bowiem małą, pogardzaną i szkodliwą społecznie sektą, której członkowie sami byli przedmiotem gwałtownych ataków. W rzeczywistości potępienia astrologii ze strony chrześcijan były odpowiedzią na zarzuty oskarżające Chrystusa o uprawianie czarów, a jego wyznawców o działania  takie, jak kanibalizm, gwałcenie dzieci i kazirodztwo. Jednak wraz z rozwojem chrześcijaństwa i jego oficjalnym uznaniem za religię państwową Imperium Rzymskiego w IV wieku e.ch., astrologia popadła w niełaskę, a jej zwolenników traktowano nieomal na równi z wyznawcami kultu szatana. 

Domy w Horoskopie

Domy w astrologii - Domum, Astrorum Domus, Dominium 

Horoskop składa się z kilku warstw podlegających analizie, takich jak Znaki Zodiaku, Stacje Gwiazd (Gwiazdozbiory), Domy (Dominium, Domicykl, Władztwo, gr. Topos), pozycje Świateł i planet, pozycje gwiazd stałych. Domy to pewne stałe obszary nieba będące analogami Znaków Zodiaku w ułożeniu jakby od Ascendentu rozpoczynał się Znak Barana. Nad każdym Domem panuje jedna z dziewięciu planet (włącznie z węzłami Rahu i Ketu). Każdy Dom to odmienna sfera ludzkiego życia, dlatego są one w stanie pokazać sposób realizacji jednostki w społeczeństwie, nabyte przyzwyczajenia, sposoby działania, a także cele, które stawia przed nią życie, oraz metody, przy pomocy których będzie ona je realizować. Miejsce położenia wierzchołków Domów zależy od miejsca i czasu urodzenia. 

Podział na Domy w horoskopie

Domy astrologiczne, podobnie jak Znaki Zodiaku, są czynnikiem ukierunkowującym działanie Świateł, planet i gwiazd. Przesuwanie się Świateł, planet przez Znaki Zodiaku (Zwierzyniec Niebieski) wiąże się z ich ruchem na tle ekliptyki, natomiast pozycja Świateł, planet i gwiazd stałych w Domach (Dominiach) związana jest z ruchem Ziemi wokół własnej osi. Ziemia dopełnia swój obrót w ciągu 24 godzin, a Światła, planety i gwiazdy stałe w tym samym czasie przesuwają się przez wszystkie Domy. Jest to więc ten element astrologicznej mapy nieba, który zmienia się najszybciej. Światło, planeta czy gwiazda stała znajduje się w jednym z dwunastu Domów około dwóch godzin, natomiast ze względu na jej ruch w paśmie ekliptyki pozostaje w jednym Znaku Zodiaku o wiele dłużej (Słońce przez miesiąc, Księżyc 2,5 dnia). Właśnie dlatego punkt, od którego rozpoczyna się rachubę Domów, określono grecką nazwą Horoskopos, czyli „pokazujący godzinę”. Określenie to dopiero później zaczęło obejmować całą astrologiczną mapę nieba, w której punkt ten pełnił chyba najbardziej istotną rolę, jako że jest to także punkt Ascendentu. 

W dyskusjach na temat doniosłości aksjomatów i spostrzeżeń astrologii często powoływano się na fakt, że nawet drobna różnica w czasie urodzenia zmienia już kształt astrologicznej mapy nieba, powodując w ten sposób m.in. zróżnicowane losy bliźniąt. Punkt Horoskopos zwano również z łacińska Ascendentem (ASC), gdyż wyznaczał on to miejsce na Kole czy Kwadracie Zodiaku, które ukazuje się właśnie nad horyzontem. Punkt ekliptyki znajdujący się w tym momencie najwyżej nad horyzontem nazwano Medium Coeli (MC), czyli środek nieba. Oba te punkty wraz z ich symetrycznymi odpowiednikami – Descendentem (DSC), czyli punktem zachodzącym, oraz Immum Coeli (IM), czyli punktem ekliptyki znajdującym się najniżej „pod” horyzontem – stały się podstawą do najstarszego podziału na Domy. W starożytności znany jest zasadniczy podział na Osiem Domów, zwany także Kołem Dharmy lub Kołem Życia (Losu), obecnie zaś stosowany jest powszechnie system podziału na dwanaście Domów od Znaków Zodiaku. Najstarszym z tych sposobów wyznaczania 12-tu Domów jest prosty podział na dwanaście różnych części po trzydzieści stopni każda, co zwie się systemem Domów Prostych. 

Najważniejszymi są Domy wyznaczane przez cztery omówione punkty horoskopowej mapy nieba (ASC, MC, DSC, IC). Te cztery spośród dwunastu Domów horoskopu symbolizują najbardziej podstawowe sfery doświadczeń w życiu człowieka. Ascendent symbolizuje doświadczenia związane z ciałem jako fundamentem, na którym rozwija się osobowość; Immum Coeli (czwarty w kolejności dwunastu Domów) – doświadczenia związane z okresem niesamodzielności i przebywania pod opieką rodziców; Descendent (Dom siódmy) – doświadczenia związane z równorzędnymi relacjami międzyludzkimi, a więc przede wszystkim z małżeństwem i wszelkimi związkami partnerskimi i kooperacyjnymi; Medium Coeli (Dom dziesiąty) – doświadczenia związane z miejscem w społeczeństwie i pozycją zawodową. Te cztery „naroża” horoskopu są zarazem miejscami, gdzie Światła, planety i gwiazdy stałe, a zwłaszcza obiekty wschodzące lub znajdujące się w zenicie, działają najsilniej. 

Astrologia klasyczna, perska i wedyjska, używa prostych kodów na oznaczenie poszczególnych Domów (Dominium), przypisując każdemu Domowi konkretne cechy czy plany działania. Każdy z Domów ma trzy różne płaszczyzny działania. Podział jest prosty: dzielimy długość Domu na trzy równe części. Każdy Dom horoskopu można podzielić na trzy równe części, tak samo, jak każdy Znak Zodiaku (30 stopni długości ekliptycznej) dzielimy na trzy części czyli na trzy dekany czy dekanaty (po 10 stopni). Generalnie, pierwsza 1/3 danego Domu związana jest z pierwszą częścią życia człowieka, druga 1/3 danego Domu związana jest z drugą, środkową częścią życia człowieka, a trzecia 1/3 danego Domu związana jest z trzecią, ostatnią częścią życia człowieka. 

Od mieszkańców Mezopotamii zwanych Chaldejczykami oraz od Persów i Egipcjan astrologii nauczyli się Grecy, którzy tę wiedzę hermetyczną dokładniej uporządkowali i oparli na obliczeniach astronomicznych, bardzo ścisłych jak na tamte starożytne czasy. W greckiej astrologii pojęcia „Dom" (greckie: οίκος, oikos) używamy w co najmniej dwóch znaczeniach. Po pierwsze, każdy Znak Zodiaku jest „Domem" dla pewnej planety, ta zaś planeta jest „władcą" tego Znaku. Jeśli Znak jest „ciepły", czyli ognisty lub powietrzny, to jest dla swojej planety „Domem dziennym". Na przykład Waga jest Domem dziennym dla planety Wenus. Znaki „chłodne", czyli wodne lub ziemne, uważa się za „Domy nocne". Dla przykładowej planety Wenus Domem nocnym jest znak Byka. Po drugie, Znaki Zodiaku nazywa się „Domami", które się numeruje przypisując im liczebnik porządkowy w kolejności. Znak zodiaku, który wschodzi, nosi numer jeden i nazywany jest „Pierwszym Domem", a następne po nim numerowane są kolejno, aż do dwunastego, który z pierwszym graniczy zamykając obwód Koła Zodiaku. Ten starożytny, antyczny, hermetyczny system Domów nazywany jest systemem Domów równych i pełnych albo całkowitych. Uważany jest za najlepszy dla dokonywania predykcji. 

Westa - Astrologia i Horoskop Planetoidy

WESTA (HESTIA) - ASTROLOGIA I HOROSKOP 

Westa w skrócie - o okresowo najjaśniejszej na niebie planetoidzie. Okresowo, raz na około 3,63 roku (3 lata i 260 dni, 1325,7 dni) swego obiegu, planetoida Westa (Vesta, Hestia) wchodzi w zakres piątej klasy jasności porównywalnej ze słabiutką jasnością i mocą wpływu Urana, maksymalnie około +5,1 magnitudo, minimalnie jednak +8,48 magnitudo. Jedyna ze wszystkich planetoid (Charon, Ceres, Pallas, Juno, Pluton, Eris etc), której jasność i wpływ okazjonalnie, okresowo, raz na ponad trzy lata, przez dwa do trzy miesiące może mieć jakieś znaczenie i zauważalny wpływ w Horoskopach. Westa (gr. Hestia), odkryta w 1807 roku, o średnicy zaledwie około 525 km (szacunki na około 500-530 km), porusza się po mocno wydłużonej orbicie w pasie planetoid, planetek karłowatych, w pasie pomiędzy orbitą Marsa i Jowisza, zatem obiega Słońce dłużej niż Mars, a krócej niż Jowisz. Westa okresowo jest najjasniejszą planetoidą, jedyną widzialną, a drugą co do wielkości po Ceres, która niestety jest słabszej jasności i mocy, i nie ma istotnego widocznego wpływu na ludzkość ani na Przyrodę. Westa związana jest z duchowym wymiarem sił płodności i miłości, przypomina o sakralności aktu miłosnego, nasilając zjawisk kultu matki, łona i płodności oraz przypomina o świętości aktu seksualnego, odnawia duchowe oddanie ścieżce, generuje powroty do ścieżki misteriów i rytuałów religijnych, nasila skłonności do mistyki i magii, nasila kult dziewictwa i poświęcenia się Bogu. 

Westa - Symbol Astrologiczny Planetoidy

W każdym znaku zodiaku zauważamy specyficzne działanie i wpływ Westy, aczkolwiek ogólnie, Westa wskazuje na duchowe rozpalanie wewnętrznego płomienia w sercu, wzrost duchowych aspiracji, obudzenie się duchowych dążeń w człowieku. Westa jako najjaśniejsza z planetoid, karłowatych planetek, jedyna wchodząca chwilowo w zakres widzialności, do najniższej piątej klasy jasności i wpływu, opiekuje się świątynnymi powołaniami kapłańskimi, zatem czas dobrej widoczności i wpływu Westy jest najlepszym dla wykonywania święceń kapłańskich wymagających stanu bezżenności, a także poświęcenia się życiu pustelniczemu na długich trzyletnich, trzy i pół letnich odosobnieniach. U ludzi zwyczajnych, reguluje cyklem zwiększania i zmniejszania apetytu seksualnego oraz panowaniem nad zaspokajaniem potrzeb seksualnych (ciemna Westa to brak samokontroli największy). Westa w synastrii, w horoskopach porównawczych dla analizy relacji, pokazuje czy i jak silnie osoby są sobie oddane i poświęcone, zatem najpotężniejszy związek jest wtedy, kiedy poznamy się lub poślubimy w czasie tych dwóch do trzech miesięcy najsilniejszego wpływu Westy, a przez pozostałe trzy lata związki miłosne będą słabsze. Wiele działań Westy poznano w XIX wieku analizując historyczne wydarzenia i jakość Westy w tym czasie, w tym siłę państw i kultur oraz religii powstałych w czasie silniejszego działania Westy podczas jej zbliżeń z Ziemią, niejako na zasadzie rekonstrukcji z pomocą inżynierii wstecznej, jakby powiedziano współcześnie. 

Piąta Klasa Jasności to także słabo świecąca planeta Uran, Uranus, od +5,32 do +5,95 magnitudo, zatem bardzo słabe działanie i bardzo słaby wpływ, zasadniczo ponad sto razy słabszy niż najciemniejsze obiekty Pierwszej Klasy Jasności (jasne planety: Merkury, Wenus, Mars, Jowisz, Saturn). Można odnotować bardzo niewielkie wpływy Urana na Przyrodę oraz ludzi na Ziemi. Jasność Urana oznacza, że w porównaniu do najciemniejszych gwiazd czy planet pierwszej wielkości gwiazdowej, Uran jest ponad sto razy słabszy, a gdy jest w minimum jasności to nawet jest około 250 razy słabszy w sile świecenia i wpływu. W porównaniu do Wenus, planety najjaśniej świecącej na Ziemię, Uran jest słabszy o około 10 tysięcy razy, zatem nie ma nawet co porównywać mistyczno-magicznego wpływu Wenus z wpływem Urana, najzimniejszej planety Układu Słonecznego. Podobnie jest z Westą, tylko że dodatkowo, widać ją tylko jako obiekt słaby w Piątej Klasie Jasności przez około dwa do trzy miesiące z całego okresu obiegu trwającego ponad trzy i pół roku, a w pozostałej części cyklu jest jeszcze słabsza i mniej znacząca. Zarówno Uran jak i Westa w okresie widzialności, należą do Piątej Klasy Jasności i mogą być uważany jako planety graniczne widzialnego tła nieba, gdzie światło miliardów gwiazd zlewa się w poświatę nieboskłonu przy około 6.00 do 6.30 magnitudo. Planety i inne obiekty na niebie niosą ważne kosmiczne przesłania na falach światła, zatem moc wpływu planetoidy czy komety zależna jest od siły świecenia, od jasności z jaką planeta czy planetoida świeci w czasie zdarzenia jakie badamy astrologicznie, stąd okazjonalnie wielki wpływ bardzo jasnych komet. 

Podstawowe Reguły Astrologii Tradycyjnej i Helleńskiej

Podstawowe Reguły Astrologii Ezoterycznej i Hermetycznej 

Astrologia jest bardzo starą nauką ezoteryczną i hermetyczną  z wieloma regułami i zasadami, których trzeba się nauczyć, a które współcześnie, szczególnie w XIX, XX (szczególnie od 1930 roku) i XXI wieku są nagminnie ignorowane przez dyletantów po bardzo kiepskich kursach prowadzonych przez osoby, które nie mają wiedzy ani zrozumienia w naukach ezoterycznych ani hermetycznych. Astrozofia (Wiedza Gwiazd) oraz Astromagia (Magia Gwiazd), jak starożytni częściej nazywali Astrologię, przypomina, że Zodiak powstaje w wyniku rocznego obiegu Ziemi dookoła Słońca, a 1/12 tego rocznego cyklu orbitalnego wyznacza małą miesięczną fazę tego cyklu zwaną Znakiem Zodiaku. Znak Zodiaku informuje nas w jakim obszarze nieba, w jakiej porze roku i na tle jakich gwiazd z Ziemi widzimy Słońce, chociaż Znaki Zodiaku przesuwają się na tle gwiazd o jeden stopień na 72 lata, co zwane jest ruchem precesyjnym. W każdym solarnym Znaku Zodiaku niczym w astronomicznym miesiącu mamy inne zachowanie Przyrody, pogodę, klimat, zgodnie z czterema porami roku zmieniającymi się co trzy Znaki: Zimą, Wiosną, Latem i Jesienią. Znaki Zodiaku to dwanaście faz rocznego cyklu życia wynikłych z ruchu Ziemi wokół Słońca i zmieniającego się położenia Słońca na tle gwiazd! 

1. Cały Znak (greckie: Zoidia, Zoidion) Wschodzący jest Pierwszym Domem (Topos). Cały Znak, w którym wypada stopień Ascendentu (Wschodzenia), jest uważany za Pierwszy Dom, a następujące po nim znaki są traktowane jako kolejne Domy, w kolejności. Stopień Ascendentu to punkt unoszący się gdzieś w Pierwszym Domu i w znaku pierwszego domu, i chociaż nadal wyznacza horyzont po wschodniej stronie nieba, wyznaczając które stopnie twojego znaku wschodzącego są nad horyzontem, a które poniżej horyzontu, nie oddziela pierwszego domu od dwunastego domu. Przykładowo, sygnifikacje znaku Barana jako pierwszego domu baraniego, wynikają z tego, że znak ten jest domem (miejscem życia) walecznego boskiego żołnierza Aresa (Marsa), równocześnie będąc miejscem wysokiej godności królewskiego Słońca – którego ów znak Marsa zawsze ugości z honorami, bo jest znakiem działania i namacalności, które należą nie tylko do cech Marsa, ale także do cnót królewskiego Słońca. Na głębszą symbolikę znaku Barana i domu pierwszego baraniego ma również wpływ to, że Wenus jest tutaj najdalej od własnego domu jak tylko może – to jest w opozycji do władanego przez siebie znaku Wagi (czyli jest na tak zwanym wygnaniu) i nie jest w stanie pozytywnie kontrolować spraw znaku czy domu Wagi – spokojna reprezentacyjna i równa debata, jaką chciałaby prowadzić Wenus – specjalistka od wizerunku czy sprawiedliwości – nie jest tutaj możliwa. Jest to również miejsce upadku Saturna, zatem tradycja, powolna skrupulatność i struktury, które chciałby przynieść Saturn, nie mają tu prawa głosu. Stąd właśnie wynika to, że to co baranowe, będzie gotowe rzucić się w ogień i macać z wydarzeniami, ale nie sprawdzi się, tam, gdzie potrzebna jest pokerowa cierpliwość długofalowych politycznych rozgrywek intelektualnych. 

2. Horoskop urodzeniowy (natalny, natywnik) osoby urodzonej w nocy, ze Słońcem poniżej horyzontu jest odczytywany i interpretowany inaczej niż w przypadku osoby urodzonej w ciągu dnia, ze Słońcem nad horyzontem. Zagadnienie znane jest w astrologii jako Władcy Troistości oraz hairesis czyli frakcje, sekcje, partie - dzienne oraz nocne. Podstawowy podział horoskopów to podział na horoskopy dzienne i nocne. Horoskopy  urodzenia w czasie dnia to takie, gdzie Słońce było nad horyzontem (nad osią Ascendent-Descendent). Pozostałe Horoskopy (Słońce pod horyzontem) to horoskopy lub urodzenia nocne. Podział ten ma znaczenie tak fundamentalne, że wiele elementów horoskopu w astrologii rozpatruje się zupełnie inaczej, zależnie od tego czy Horoskop jest dzienny czy nocny. Doktryna ta opisywana jest greckim słowem αἵρεσις (hairesis), które można przetłumaczyć jako: stronnictwo, sekta, odłam, podział, własną opinię czy wybór. Nie tylko Słońce i Księżyc, ale wszystkie siedem klasycznych planet materialnych przynależy do jednego ze stronnictw (sekt). Innymi słowy, planety dzielą na dzienne oraz nocne. Planety dzienne – Zeus (Jowisz) i Kronos (Saturn) – współpracują ze Słońcem i równocześnie ich wpływ jest lepszy w horoskopach dziennych. Planety nocne – Ares (Mars) i Afrodyta (Wenus) – współpracują z Księżycem i działają lepiej w horoskopach nocnych. Hermes (Merkury) jest obiektem nieba o charakterze mieszanym i transparentnym, zabarwiającą się wpływem innych planet i współpracuje z oboma stronnictwami. Jego natura tradycyjnie ustalana jest na podstawie jego położenia wobec Słońca – gdy jest gwiazdą zaranną (wschodzi przed świtem Słońca) ma naturę dzienną, gdy jest gwiazdą wieczorną (zachodzi po zachodzie Słońca) – ma naturę nocną. 

3. Starożytni używają znacznie bardziej złożony i wyrafinowany system planetarnych godności i słabości, z dużo subtelniejszym, bardziej zniuansowanym i bogatszym stopniowaniem planetarnych sił, słabości i wynikających z tego interakcji, w tym zależnych od jasności wizualnej planety czy gwiazdy stałej w magnitudo. W tradycyjnej astrologii hermetycznej i helleńskiej planety zostają omówione jako pierwsze, włącznie z ich liczbami, zanim zostaną omówione znaki zodiaku. W astrologii klasycznej planety są uważane znacznie ważniejsze od znaków zodiaku. Należy zacząć studiować astrologię od natury planet (gwiazd ruchomych), by następne w kolei znaki zodiaku, mogły być zrozumiane przez pryzmat swoich planetarnych władców (Słońca, Księżyca i Pięciu Jasnych Planet). Astrolodzy hermetyczni i helleńscy śledzili ruch siedmiu planet na tle zodiaku i gwiazd stałych jako punktu odniesienia i to natura planet nadaje szczególne znaczenie znakom zodiaku, wpływa na znaki zodiaku. Każda z Siedmiu klasycznych, z siedmiu planet chaldejskich wyznacza godziny dnia, a porządek dobowy biegu godzin planetarnych zwanych Horami (Hora to 1/12 dnia lub nocy liczona na każdy dzień) to w kolejności szybkości obiegu orbitalnego: Saturn, Jowisz, Mars, Słońce, Wenus, Merkury, Księżyc, po czym cykl się powtarza wypełniając cały Tydzień. Cykl w sobotę rozpoczyna się o wschodzie Słońca od Saturna, w niedzielę od Słońca, w poniedziałek od Księżyca, we wtorek od Marsa, w środę od Merkurego, w czwartek od Jowisza, a w Piątek od Wenus. Tydzień mając 168 godzin (24x7) w pełni zamyka swój obieg godzin planetarnych zwanych Horami. W horoskopie natalnym z ważnych rzeczy oznaczamy urodzeniową planetę czyli planetę godziny chaldejskiej, hory planetarnej czasu urodzenia, a oprócz tego żywioł czasu urodzenia. 

4. Astrologia czy astrozofia i astromagia posiada planetarne sygnifikatory dla każdego aspektu życia jednostki. Spośród szerokiego grona kandydatów na sygnifikator wybiera się planetę najlepiej spełniającą wszystkie niezbędne kryteria. Mocne i słabe strony oraz położenie planety zostaje przeanalizowane, aby przewidzieć, jak dobrze właściciel Horoskopu  poradzi sobie w tym konkretnym obszarze życia. Hyleg jest jednym z takich synifikatorów i prawdopodobnie najbardziej znanym. Przykładowo, sygnifikatorem rozwoju duchowego, rozwoju duszy czy jaźni i wzrostu świadomości jest planeta najstarsza w stopniach swojego znaku, znajdująca się w znaku na największej długości ekliptycznej znaku (w stopniach od 0 do 30). Na Wschodzie taką planetę spośród siedmiu chaldejskich nazywa się Atmakaraką (od Atman - dusza, jaźń; oraz Karaka - sygnifikator) czyli planetą Duszy, planetą Jaźni. System trzydziestu trzech małych wtajemniczeń w organizacjach ezoteryczno-hermetycznych wzoruje się na tym porządku, trzydzieści stopni jako trzydzieści lekcji wtajemniczających, a trzy główne jako dekany znaku. 

5. Astrologia tradycyjna wykorzystuje zwykle tylko główne lub ptolemejskie aspekty, których dynamika opiera się na znakach i ich cechach biegunowości, żywiole i modalności. Mamy zatem koniunkcje jako najważniejsze i najsilniejsze, potem opozycje i kwadratury, a potem trygony i sekstyle. Wiedza czy mądrość aspektów pochodzi rzecz jasna z tysiącleci obserwacji wielu pokoleń astrozofów czy astromagów, jest dobrze poznana i rozważona, dokładnie sprawdzona przez wiele pokoleń badaczy naukowych. Wśród aspektów Świateł (Słońce i Księżyc) oraz planet pierwszej klasy jasności (Wenus, Jowisz, Mars, Saturn, Merkury) mamy w szczególności aspekty do Gwiazd Stałych i ich małych konstelacji, asteryzmów, takich jak: Plejady, Wielka Mgławica Andromedy (WMA), Tron Arymana (TA, Obszar Ciemnych Mgławic), Algol (Gorgona), Gwiazd Królewskich (Antares, Aldebaran, Regulus, Fomalhaut), Warkocz Bereniki, Wiecheć Panny ze Spiką, Tarcza Magów, Korona Magów, Kruk, Puchar, Syriusz, Maczuga Oriona, Pas Oriona (Pas Magów), Głowa Kozła, Ogon Ryby, Głowa Lwa. Astrolog musi się dokładnie nauczyć obrazu nieba, musi dokładnie znać mapę nieba.