Mag - Magia i magiczne moce

MAGIA I MAGICZNE MOCE MAGÓW SŁOŃCA 

MAG - od łac. magus, gr. μάγος, per. مغ; – kapłan-astrolog zaratusztrianizmu, potrafiący przepowiadać przyszłość z układu gwiazd, uzdrawiać i leczyć ludzi. Pojęcie znane jest od co najmniej IV wieku p.e.ch. Mag pochodzi z sanskryckiego Maga - oznaczającego wedle wielkiego słownika sanskrytu Monier-Williamsa kapłana kultu słonecznego, szamana królów linii solarnej w Indii. Magiem jest zatem każdy kto czci Słońce, Surja jako bóstwo i wykonuje jogiczne oraz wedyjskie praktyki solarne. Przykładowym zestawem kultowych praktyk indyjskich i perskich magów jest Surya Namaskar/am - jogiczne pozdrowienie Słońca, ćwiczone oczywiście razem z odpowiednimi mantramami. 

Mitra - Słoneczny Władca Magów

Sama nazwa MAG pokazuje czym się osoba zajmuje, co powinna umieć, jakie życie prowadzić. Sprawowanie kultu solarnego, kontemplowanie światłości Słońca, percepcja kosmicznego Ognia solarnego, perfekcyjna znajomość zagadnień astrologii, zdolności uzdrowicielskie oraz wieszcze, jasnowidztwo - oto obraz Maga, którego na zachodzie często myli się z magikiem robiącym sztuczki iluzjonistyczne czy zręcznie pocieszającego klientów w jakimś pseudo ezo tv. 

Mag, czarownik, szaman – osoba parająca się magią, religią szamańską. Stosuje różnorakie gesty, zaklęcia, wypowiada inkantacje i wykonuje inne czynności rytualne mające dać mu władzę nad siłami nadnaturalnymi, które według jego przekonania dadzą mu moc zmiany rzeczywistości. Także osoba pełniąca funkcję religijną polegającą na sformalizowanej i instytucjonalnej więzi ekstatycznej z istotami nadludzkimi, duchami przodków, boginiami lub bogami. Niektórzy quasi magowie odrzucają tradycyjne rytuały na rzecz technik zainspirowanych współczesną psychologią czy NLP, jednak jest to rażący błąd w podejściu. Brak możliwości naukowego stwierdzenia powiązania między zastosowanym środkiem a ewentualnym efektem powoduje jednak, że skuteczność działań magicznych i istnienie postulowanych przez nią sił nadnaturalnych pozostaje w sferze wiary oraz zjawisk nadnaturalnych. Najbardziej znanym Bractwem Magów w Imperium Rzymskim był misteryjna organizacja Mitraitów. Mitraizm to kult Słońca, magiczny kult Słońca zwanego Mitrą z jego siedmioma stopniami uczniowskiego wtajemniczenia w pradawna wschodnią Magię. 

Pochodzenie nazwy mag wywodzi się czasem (ze względu na nazwę) od członków starożytnego plemienia Magów, wchodzącego w skład irańskiego ludu Medów. Kapłanami-magami byli mędrcy, którzy według Ewangelii Mateusza złożyli pokłon i dary narodzonemu Jezusowi Chrystusowi (w tradycji Trzej Królowie). W definicji maga mieści się uzdrowicielska i cudotwórcza działalność Jezusa Chrystusa oraz Apostołów, podobnie jak praca Druidów czy polinezyjskich Tohungów i hawajskich Kahunów. Kult Mitra, Słońca, w starożytnej Persji oraz Indii był sprawowany przez Magów. Pierwszym totemicznym zwierzęciem mitraickich magów był Kruk (Corvus). Planetą której rytm i cykle są podstawowe z punktu widzenia adeptów magicznych zakonów, bractw i klanów jest Merkury (gr. Hermes), a astrologiczne cykle i zasady merkuriańskie zwane są hermetycznymi. 

Metatron - Henoch angelizowany

Archanioł Metatron – Henoch Angelizowany 

Metatron – z hebr. מטטרון; lub מיטטרון inne spotykane formy: Mettron, Mittron, Metaraon, Metratton, Merraton, Mattatron, Matatron, Perier – serafin wymieniany w kabale i w innych pismach, nie tylko judaistycznych. Znany z greckiego Metathronios jako „Ten, który zajmuje tron obok Boga”, Król Aniołów, ulubieniec Boga. Według podań jego śpiew tworzy nowe Zastępy Anielskie. W kabalistycznym Drzewie Życia zajmuje miejsce w koronie jako przyporządkowany obszarowi Keter czyli Korony Sefirot. Często utożsamiany z biblijnym prorokiem Henochem (Enoch), który za życia został wzięty do nieba, tam został przemieniony w anioła i pełni funkcję boskiego pisarza, zapisującego ludzkie czyny. W kabalistycznej gematrii Metatron odpowiada liczbowej wibracji El Shaddai. 

Archanioł Metatron El Szaddai

Istota z kręgu obcujących bezpośrednio ze Świętym Obliczem; był stworzony razem ze światem lub według innej tradycji nawet wcześniej. W Talmudzie jest wzmianka, że tan(n)aita Elisza ben Awuja widział go w niebie w pozycji siedzącej, skąd wywiódł wniosek o jego boskim statusie i nazwał „drugą siłą”. Według niektórych tradycji jego inkarnacją ma być także Mesjasz. Etymologia imienia tego anioła jest niejasna, być może pochodzi od słowa matara – „pełniący straż”; lub metator – „przewodnik, posłaniec”. We współczesnym ruchu New Age opisywany jako „pan sfery Słońca” – strażnik ciała spirytystycznego. Czołowa postać mistyki Merkawy. Znaczenie imienia Metatron nie jest całkiem jasne, nie kończy się się ono na”-el”, jak w przypadku większości pozostałych archaniołów (z wyjątkiem brata bliźniaka Metatrona – Sandalfona). Przyrostek „-el” pochodzi od wyrażenia „El Eloah” – jest to hebrajska nazwa wszechmiłosiernego Boga. Forma imienia Mittron pokazuje na możliwe związki etymologiczne ze wschodnim solarnym Mitrą, co oznacza Przyjaźń, Życzliwość, Dobroć i Harmonię. Imiona archaniołów opisują ich funkcje, a więc ich końcówka „-el” oznacza „pochodzący od Boga”.

Metatron, Wielki Zegarmistrz, Architekt Boga. Rektor sefiry Kether i regent chóru “Serafiny”. Jest Koroną i obecnością Stwórcy. Znajduje się najbliżej Tronu Boga i zarządza Wszechpotężną Siła Boga oraz całością Wszechświata. Moc jego Korony daje władze nad wszystkimi Aniołami. Będąc najwyżej postawionym Rektorem rozporządza czasem i przestrzenią w ludzkim rozumieniu tych pojęć. Tradycja głosi, że podczas ziemskiej wędrówki nosił imię Henoch. Jako Kronikarz Księgi Żywota spisuje wszystkie postępki każdego człowieka. Można go prosić o wszystko, co jest związane z duchowym, materialnym i fizycznym planem. W czasie Angelizacji, Henoch przemieniony w Metatrona czy Mittrona otrzymał część obowiązków Archanioła Michaela jako Księcia Stworzenia.