Rok Hermetyczny - Ingresy Merkurego Hermesa

Hermaea - Hermetyczny Nowy Rok - Ingresy Merkurego 

Hermetyczny Nowy Rok - Ingres Hermesa (Merkury, Budha) w ruchomy Znak Koziorożca następujący zwykle w grudniu lub styczniu, na przełomie każdego roku kalendarzowego. Cudowny i magiczny Hermetyczny Nowy Rok celebrujemy podczas Ingresu Planety czyli wejścia Hermesa w znak Koziorożca, a wejścia planety w kolejne Znaki Hermetyczne to są Celebracje Ingresów planety zwanej na Wschodzie jako Budha (Hermesa) w Znaki Zodiaku - Dni Spotkań członków szkół ezoterycznych, grup, wspólnot i zakonów hermetycznych. W dawnej Grecji takie szczególne dni powiązane z tradycjami hermetycznymi to święta znane jako Hermaea. Według wiedzy duchowej hermetyków Zeus (czytaj: Dzeus) ofiarował Hermesowi Kaduceusz, który miał mu posłużyć do stworzenia świata z czterech żywiołów oraz do leczenia energiami czterech żywiołów. Działalność żywiołów jest oparta na ich wzajemnej współpracy i zgodzie, a rozkład żywiołów w każdym roku badamy czasem przebywania Merkurego w znakach żywiołów. Drugim bardzo ważnym aspektem hermetyzmu jest jego stosunek do wiedzy i mądrości. W dawnej grecko-egipskiej świadomości bóstwo czy archanioł Hermes uosabiane energetycznym wpływem planety Merkury było pośrednikiem między światem żywych i umarłych, między Tym światem i Tamtym światem. Modląc się czy medytując nad grobem zmarłego, Grecy zanosili modły archaniołowi Hermesowi, aby ten zaniósł ich modlitwy do jego duszy. Dusza, która zstępuje do Ziemi wchodzi w posiadanie olbrzymiej wiedzy, której Ziemia jest źródłem, stąd także badanie wpływów Hermesa jako planety na Ziemię i ludzkość oraz duchy w Zaświecie. W starym jeżyku czeskim planeta Merkury nazywana jest imieniem Dobropan, a w kabalistycznym hebrajskim Kochawa (Kokhava). 

Hermes Trismegistos - Posłaniec Niebios

Dawni Grecy nazywali Merkurego Stílbōn lub Hermáōn. Później wprowadzili nazwę Apollo na określenie Merkurego o poranku i Hermes na planetę widzianą wieczorem. Babilończycy nazywali planetę Nabu – na cześć boga mądrości i pisarzy w swojej mitologii. W starożytnych Chinach Merkury znany był jako Chen Xing, dosłownie „Gwiazda Godzinna”. Utożsamiany był z kierunkiem północnym i żywiołem Wody w filozofii wu xing, a przyporządkowanym mu kolorem był indygo lub granatowo-niebieski. Tradycja ezoteryczna wedyjska używa imienia Budha dla Merkurego – na cześć boga inteligencji, oświecenia duchowego, nauki i matematyki, wędrówek misyjnych, poszukiwań duchowych, a także handlarzy i opiekuna środy jako dnia tygodnia. Środa od wschodu Słońca jest dniem Hermesa, szczególnie pierwsza Hora, godzina planetarna dnia po wschodzie Słońca. Bóstwo Odyn (lub Woden) z mitologii germańskiej, od którego wywodzi się angielska nazwa środy (Wednesday, od Woden's day), również utożsamiany był z Merkurym. Majowie wyobrażali sobie Merkurego jako sowę lub cztery sowy (dwie o poranku i dwie wieczorem), będące posłańcami zaświatów. Dawni Słowianie również używali symbolu sowy jako powiązanej z wiedzą i mądrością ezoteryczną, hermetyczną czyli okultystyczną. Na Bliskim Wschodzie, Merkury był opisywany i wspominany przynajmniej w XVI wieku p.e.ch., chociażby w Asyrii czy później w Babilonie, jednak wiedza o tej planecie niewątpliwie pochodziła z obszaru dzisiejszych Indii, Pakistanu, Birmy, Hindukuszu i Pamiru, gdzie zresztą przetrwało najwięcej hermetycznych traktatów oraz ustnych linii hermetycznych przekazów z mistrza na uczniów. 

Zasada hermetyczna, 'jak na górze tak na dole', stosowana była i jest od zawsze w ten sposób, że z pomocą astrologii i wglądów badamy jak jest na górze i wprowadzamy porządek niebiański na Ziemi czyniąc na dole to, co wskazuje stan istniejący na górze. Energię Hermesa z góry (z Nieba) ściągamy na dół (na Ziemię). Istnieje pojęcie znaku hermetycznego w astrologii ezoterycznej Hermesa, co oznacza, że znak w którym aktualnie znajduje się Merkury, Hermes. Osoby urodzone w tym samym znaku Słońca i Merkurego mają niejako podwójny identyczny znak, który jest w ten sposób wzmocniony. Pamiętamy, że znak egzoteryczny oznacza położenie Słońca w pewnym przedziale kątowym do Punktu Barana na ekliptyce czyli pewien przedział długości ekliptycznej. Jednak jeśli jest noc, a Słońce i cały znak są pod horyzontem, sam znak ma niewielkie znaczenie, niewielki wpływ na urodzonego w takim czasie człowieka. Podobnie jest ze znakiem hermetycznym, który także największą siłę wpływu wykazuje, gdy Merkury razem z tym znakiem jest ponad horyzontem czyli ponad linia ascendent-descendent w horoskopach urodzeniowych. 

Medytacja Trójkątów Światła

Medytacja Trójkątów Światła 

W przypadku kiedy formowanie grupy medytacji transmisji światła lub przyłączenie się do grupy MT na planie fizycznym nie jest możliwe, stworzenie świetlanej triady - trójkąta medytacyjnego z dwoma innymi osobami daje możliwość brania udziału w tej formie służby duchowej, choć nie jest to już taki sam poziom mocy światła. Trójkąt Światła jest grupą trzech osób, które łączą się w myślach na kilkadziesiąt minut twórczej medytacji. Nie muszą oni mieszkać w tej samej okolicy, i nie jest konieczne synchronizowanie godziny do wykonania tej pracy. Ponieważ więzi trójkąta światła zbudowane zostaną z substancji mentalnej, mogą być ożywione nawet wtedy kiedy tylko jeden z uczestników wykonuje tę pracę. 

Medytacja Trójkatów Światła i Transmisja Światła

Praca w trójkącie światła jest prosta. Mentalnie połącz się z pozostałymi uczestnikami. Wtedy powiedz na głos (jeśli to możliwe) Wielką Inwokację. Zobacz swój trójkąt światła połączony ze wszystkimi innymi trójkątami i z grupami transmisyjnymi i medytacyjnymi na Ziemi. Zobacz jak to białe światło krąży w tej sieci punktów ogniskowych i rozprzestrzenia się aby otoczyć świat, pomagając w ten sposób strumieniem Światła i Miłości objąć całą ludzkość. Poprzez zastosowanie metody trójkątów światła, jest wytwarzana i pielęgnowana sieć boskiego Białego Światła i dobrej woli pokrywająca całą planetę. Sieć Światła dostarcza niezbędnych splecionych włókien oświetlonej mentalnej substancji, przez które przepłynąć może duchowa energia. Praca w trójkątach światła jest drogocenną służbą ludzkości i może być wykonywana razem z Medytacją Transmisyjną. 

Grupy transmisyjne i trójkąty światła są ogniwami pomiędzy Duchową Hierarchią Mistrzów Braterstwa Światłości i uczniami duchowymi oraz wtajemniczonymi pracującymi na planie zewnętrznym, w ludzkich inkarnacjach. Pomagają one budować most od ludzkości do duchowego królestwa światłości. Więc bez przerwy będzie istnieć potrzeba na tę pracę, aby pomóc ludzkości w wykorzystaniu sposobności, jaką umożliwia obecność Dźagadguru, Kalkina-Maitreya między nami. Jest to służba duchowa, w której możemy zaangażować się do końca życia, wiedząc że pomagamy w wielkiej przemianie prowadzącej do nadejścia Nowej Ery Wodnika. Nie ma rozwoju duchowego bez medytacji światła w triadach oraz grupach!

New Age -Nowy Wiek - Ruch Nowej Ery

New Age - Epoka Wodnika - Ruch Nowej Ery i Nowej Ludzkości 

New Age - z ang., wymowa: [njuː eɪdʒ]; w spolszczeniu Nju Ejdż, także Epoka Wodnika, Nowa Era, Ruch Nowej Ery (RNE), Złota Epoka, Złoty Wiek, Nowy Złoty Wiek – złożony i wielowymiarowy, alternatywny ruch duchowo-kulturowy, zapoczątkowany w drugiej połowie XX wieku, wyrosły z przekonania, że ludzkość, pogrążona w głębokim kryzysie, znajduje się w punkcie zwrotnym pomiędzy dwiema epokami ("erami"). Źródeł poglądów Nju Ejdż oraz genezy całego ruchu można doszukiwać się w astrologii, teozofii, zwłaszcza w pismach Heleny Bławackiej i wielkiej ezoterycznej kontynuatorki jej myśli Alice Bailey (1880-1949), ważnej prekursorki New Age, w Księdze Urantii, antropozofii Rudolfa Steinera oraz kontrkulturze lat 60-tych XX wieku (np. ruch hippisowski). Jak w przypadku większych społecznych kultur duchowych takich jak buddyzm, chrześcijaństwo czy islam, trudno jest wskazać absolutnie wszystkie źródła leżące u podstaw zaistnienia danej kultury duchowej.

Duchowa Praca Zjednoczonych Narodów Wyzwolonej Ludzkości

New Age jako synkretyczny kierunek filozoficzny może być scharakteryzowany jako monizm, panteizm, a także pewnego rodzaju etyczny indywidualizm i woluntaryzm, po trochu nawiązuje do indyjskiej Wedanty oraz Adwaita Wedanty. Zakłada, iż wszyscy są jednością, a poczucie odrębności jednostki od świata i innych istot jest uświadomieniem sobie własnego ego przez umysł. Ruch Nju Ejdż zaleca wiele praktyk, mających na celu zjednoczenie ze światem. Są to np. medytacja, koncentracja, relaksacja, afirmacja, joga, reiki, medytacje Wniebowstąpionych Mistrzów takich jak Elmoryah, Śiwa czy Saint Germain. Zwolennicy Ruchu New Age deklarują, iż uznają wolną wolę każdej istoty ludzkiej za najwyższe dobro i szanują dobroczynne decyzje każdego człowieka. Filozofia New Age głosi, że każdy jest równy każdemu. New Age jest także często łączony z psychologią perennis (psychologią wieczną) o której mówił, między innymi, Aldous Huxley mając na myśli wiedzę o duchowości i jedności człowieka ze światem, bliskiej temu, o czym mówi panteizm. 

New Age generalnie jest kontynuacją duchowych i metafizycznych tradycji gnostyckich, wiele czerpie również z religii orientalnych, ze współczesnych nauk szczegółowych i naukowych hipotez z pogranicza nauki. Ruch New Age w Polsce rozwija się już od ponad 30 lat. Bezpośrednim jednak źródłem tej duchowej filozofii Nju Ejdż jest XIX-wieczna teozofia, biała magia, a także antropozofia. New Age wykorzystuje też wiele koncepcji filozoficznych i religijnych, odpowiednio definiując je dla celów synkretycznych, jako że dobra i zdrowa filozofia powinna być wewnętrznie spójna i logiczna. Nowością tu jest wykorzystanie nauki i techniki lub powoływanie się na nie. Teozofia to rodzaj mistycyzmu i gnostycyzmu rozpropagowany zwłaszcza w XIX wieku przez Towarzystwo Teozoficzne Heleny Bławackiej. Podkreśla niezbędną jedność duchowych i materialnych składników wszechświata. Poszukuje ukrytych sił, które sprawiają, że materia i duch oddziałują na siebie w taki sposób, że umysły ludzkie i boskie w końcu się spotykają, a wtedy następuje moment oświecenia. Gnoza to ogólnie pewna forma wiedzy, która nie jest intelektualna, ale wizjonerska lub mistyczna i, jak się uważa, została objawiona. Może ona połączyć człowieka z boską tajemnicą. Gnoza była bardzo rozpowszechniona w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, zwalczana przez satanistycznych inkwizytorów kościoła katolickiego jako nauka niemożliwa do pogodzenia z brutalną i zaborczą polityką imperialistyczną Rzymu oraz Watykanu.